Berisha: Salianji është i vetëpërjashtuar, nuk mund të kandidojë për kreun e PD

PD-ja siç është sot e bashkuar me copa konkurente dhe luftë bërrylash, ka nevojë për një njeri, ai quhet Sali Berisha. Ndryshe kjo parti ndahet në 400 copash. Ndaj Berisha do të jetë prapë edhe katër vite kryetar i PD-së.

Por problemi shtrohet se pse nuk lejon garë reale, edhe duke ditur se Berisha fiton.

Deklarata e Sali Berisha se Ervin Salianji është “i vetëpërjashtuar” nga gara për drejtimin e Partisë Demokratike nuk është thjesht një qëndrim ndaj një individi. Ajo është një mesazh politik më i gjerë për mënyrën se si funksionon sot opozita dhe kufijtë e saj të brendshëm.

Termi “vetëpërjashtim” në vetvete është i fortë, por edhe i diskutueshëm. Në thelb, ai përpiqet të zhvendosë përgjegjësinë nga vendimmarrja e lidershipit te zgjedhja personale e individit. Por në politikë, gjërat rrallë janë kaq lineare. Kur një figurë politike shpallet jashtë gare, pyetja që lind natyrshëm është: a bëhet fjalë për një zgjedhje personale apo për një vendim të imponuar nga raportet e forcës brenda partisë?

Nga njëra anë, Salianji deklaron se nuk është larguar nga Partia Demokratike dhe se është i gatshëm të kandidojë përballë Berishës. Madje, ai thekson se ka paguar një kosto personale për PD-në, duke përmendur edhe burgun si dëshmi të angazhimit të tij politik. Nga ana tjetër, Berisha këmbëngul se ai “ka ikur” dhe se zgjedhja e tij është e përfunduar.

Kjo përplasje narrativesh e bën edhe më të paqartë situatën reale: njëra palë thotë “jam brenda dhe dua të garoj”, tjetra përgjigjet “ti je jashtë”. Në këtë pikë, nuk është më çështje interpretimi, por çështje pushteti brenda partisë.

Referenca e Berishës ndaj “birësimit politik” shton edhe më shumë mjegull në këtë debat. Është një koncept që më shumë nënkupton rreshtim apo pozicionim politik, sesa një kriter formal për përjashtim nga gara. Kjo e bën edhe më të paqartë vijën ndarëse mes vendimeve statutore dhe interpretimit politik të tyre.

Nga ana tjetër, kjo situatë nxjerr në pah një realitet të njohur: kontrolli mbi partinë mbetet i fortë dhe i centralizuar. Edhe pse Berisha shprehet se nuk ka frikë nga rivalët, fakti që një kandidat potencial nuk lejohet të hyjë në garë ngre pikëpyetje mbi hapësirën reale të konkurrencës brenda PD-së.

Në prag të zgjedhjeve të brendshme, ky zhvillim është më shumë se një debat personal. Ai flet për klimën në parti, për raportin mes lidershipit dhe figurave të tjera, dhe për mënyrën se si ndërtohet gara politike. Një garë reale kërkon alternativa reale. Ndërsa përjashtimi – i vetëquajtur apo i imponuar – e kufizon këtë alternativë.

Në fund, debati nuk është vetëm për Salianjin. Është për mënyrën se si Partia Demokratike zgjedh të përballet me pluralizmin brenda saj. Dhe kjo është një çështje që do të ndikojë drejtpërdrejt në të ardhmen e saj politike.