Një lider nuk konsumohet sepse ka humbur pushtetin, por kur nuk arrin të krijojë besim për t’u rikthyer!

Të quash Sali Berishën një figurë të konsumuar politike nuk është as fyerje dhe as qëndrim emocional. Është një vlerësim politik i bazuar në kohë, cikle pushteti dhe efekt real në shoqëri. Konsumimi politik ndodh kur një figurë ka shteruar aftësinë për të prodhuar shpresë, ide të reja dhe energji transformuese, pavarësisht zhurmës që krijon.

1. Tre dekada në qendër, pa një projekt të ri

Berisha ka qenë aktor qendror i politikës shqiptare për mbi 30 vjet: president, kryeministër, lider opozite. Në këtë periudhë, ai ka thënë dhe bërë gjithçka që mund të bëhet në politikë. Sot, diskursi i tij nuk sjell asgjë të re: janë të njëjtat akuza, të njëjtat ndarje, i njëjti konflikt permanent.

Një lider nuk konsumohet sepse ka humbur pushtetin, por sepse nuk arrin të artikulojë një vizion për të ardhmen. Berisha flet për të shkuarën, për betejat e tij personale dhe për armiq realë apo imagjinarë, por jo për një Shqipëri të ndryshme nesër.

2. Politika e konfliktit si qëllim në vetvete

Berisha ka ndërtuar gjithë karrierën mbi konfliktin si metodë. Kjo funksionoi në vitet ’90 dhe në tranzicionin e hershëm, kur shoqëria ishte e polarizuar dhe institucionet të brishta. Sot, kjo qasje është e konsumuar.

Shoqëria shqiptare, pavarësisht problemeve, kërkon zgjidhje konkrete, jo luftë të përhershme. Kur konflikti bëhet qëllim dhe jo mjet, politika kthehet në shfaqje dhe humbet funksionin e saj transformues.

3. Pamundësia për të prodhuar elitë të re

Një nga shenjat më të qarta të konsumimit politik është pamundësia për të nxjerrë pasardhës. Berisha nuk ka ndërtuar kurrë një shkollë politike që të jetojë përtej tij. Çdo figurë e re në të djathtë ose është larguar, është neutralizuar, ose është kthyer në satelit.

Partia Demokratike sot nuk vuan nga mungesa e elektoratit, por nga mungesa e elitës së besueshme dhe të rinovuar. Kjo është përgjegjësi direkte e një lideri që nuk ka pranuar kurrë tranzicionin e brezave.

4. Personalizimi ekstrem i politikës

Për Berishën, politika është gjithmonë personale. Çdo betejë është “kundër tij”, çdo kritik është “armik”, çdo institucion që nuk i bindet është “i kapur”. Kjo logjikë e mbyll politikën në një rreth vicioz, ku gjithçka rrotullohet rreth një individi.

Në demokracitë funksionale, liderët e fortë ndërtojnë institucione. Liderët e konsumuar ndërtojnë kulte personale.

5. Mungesa e besueshmërisë si alternativë qeverisëse

Opozita fitohet kur shoqëria beson se alternativa është më e mirë, jo thjesht më e zhurmshme. Berisha nuk perceptohet më si alternativë qeverisëse, por si pjesë e të njëjtit sistem që ai pretendon se lufton.

Kur një figurë politike është provuar disa herë dhe ka dështuar të sjellë ndryshimin e premtuar, problemi nuk është propaganda e kundërshtarëve, por kujtesa kolektive e shoqërisë.

6. Koha si gjykatës politik

Politika ka një ligj të pashkruar: koha nuk fal askënd. Nuk mjafton të jesh aktiv, duhet të jesh i nevojshëm. Berisha sot është aktiv, por jo i domosdoshëm për të ardhmen e vendit.

Kjo është arsyeja pse figura e tij mobilizon ende një bërthamë të fortë mbështetësish, por nuk arrin të zgjerohet. Konsumimi politik matet pikërisht këtu: kur nuk rritesh më, por vetëm mbijeton.

Sali Berisha është figurë e konsumuar politike jo sepse është i vjetër në moshë, por sepse është i vjetër në ide, në metoda dhe në vizion. Ai përfaqëson të shkuarën e tranzicionit shqiptar, jo të ardhmen e tij.

Dhe politika, në fund, nuk i përket atij që flet më fort, por atij që arrin të bindë se nesër mund të jetë më mirë.

7-Duhet lider tjetër në krye të PD

Nuk ka aspak kohë, PD-ja ka nevojë urgjente për një lider të ri që jep shpresë, vizion dhe që përbashkon jo vetëm partitë opozitare por krejt shoqerinë shqiptare antiqeveri Rama.

Berisha duhet të lejojë garën e lirë në prill të këtij viti kur zgjidhet kryetari i PD. Ai e ka bërë epokën e tij, mirë apo keq do ta tregojë historia.

Ai duhet të lejojë të kandidojnë disa figura emblematike të demokratëve dhe cili apo cila të fitojë duhet ta lenë të drejtojë selinë Blu dhe opozitën. Fare mirë duhet të kandidojnë: Gazmend Bardhi, Edi Paloka, Ervin Salianji, Jorida Tabaku, Luçiano Boçi, Jozefina Topalli, Agron Gjekmarkaj, Tomor Alizoti apo figura që manifestojnë besueshmeri e karizëm.

Dhe Berisha të mbetet lider shpirtëror i PD-së për respekt, por edhe se ka afro 500 mijë vota pas vetes. Por nuk ka vota që të mund Edi Ramën./D.Muçaku/