Koke dhe Griezmann: Dinosaure të Rock-ut në Fushë

Sistemi i modelimit të lojtarëve përmes “skeleteve” shkaktoi një defekt të qartë, duke ndërprerë një ndeshje për gati shtatë minuta. Ky incident nxori në pah sfidat e teknologjisë në futbollin modern, krahas sistemeve të tjera si SOAT, ‘high behind’, kamera e kundërt, loop dhe superslow. Megjithatë, stadiumi Metropolitano shërbeu si një vitrinë për futbollin bashkëkohor, ku vendimet, ndonjëherë të fshehta dhe të marra me “shkumës dhe një chirigota” pa audio të shpërndara, krijuan një “kolonë zanore që mund të fitonte një Oscar”.

Në një tjetër zhvillim, Flick, i cili u shkatërrua nga Simeone si në fushë ashtu edhe jashtë saj, është “natyralizuar spanjoll” pa kaluar nëpër ministri. Ai e shfaqi kandidaturën e tij me një gjest “sublim” të gishtit të mesit dhe tani flet për “katastrofa arbitrazhi”. Kjo transformim i tij, nga një baladist në dikë që “hedh kitara nga ballkonet”, pasqyron një ndryshim të shpejtë dhe dramatik në qëndrimin e tij ndaj futbollit spanjoll.

Në qendër të vëmendjes mbeten Koke dhe Griezmann, të dy 34 vjeç, të cilët vazhdojnë të jenë në rrugë si “dinosaurët e rock-ut”. Edhe pse mosha nuk i lejon të japin gjashtë koncerte në dhjetë ditë, ata shkëlqejnë me urtësinë dhe inteligjencën e tyre në këtë “xhungël muskulore”. Ka ditë të mëdha kur atyre u mungon vetëm një papion dhe një frak, duke treguar elegancën dhe klasin e tyre të pandryshuar në fushë.

Koke dha një masterclass të vërtetë, si me topin ashtu edhe pa të. Me topin, ai ishte gjithmonë gati ta dërgonte atë aty ku shkaktonte më shumë dëm. Pa topin, ai ofroi një tjetër shfaqje, duke u shfaqur vazhdimisht pranë arbitrit për t’i treguar se çfarë kishte ndodhur. Kjo “bisedë” zgjati njëqind minuta, duke e kthyer arbitrin në një “asistent të Kokes”. Kjo, sipas artikullit, është gjithashtu futboll, duke theksuar ndikimin dhe inteligjencën e lojtarit.

Griezmann, nga ana e tij, e di se nuk mund të fitojë më një garë 40-metërshe kundër një sprintieri rival. Aftësia e tij qëndron në zbulimin e zonave pa “mina”, duke shmangur rreziqet. Futbolli i tij me prekjen e parë ishte mënyra më e mirë për të harruar SOAT, “skeletet” dhe “sindikatën e kornizës”. Me një futbollist të tillë, teknologjia duket si “skrap”, duke theksuar se inteligjenca dhe vizioni i lojtarit mund të tejkalojnë çdo ndihmë teknologjike.

Ndërkohë, situata absurde që rrethon zyrat e Rayo Vallecanos po përjeton orë magjike. Menaxhimi i mirë sportiv i ekipit të parë nuk gjen shoqëri me menaxhimin e përgjithshëm të klubit. Është e pakuptueshme të kesh ekipin në garë për Conference League dhe të menaxhosh entitetin sikur të ishte në një ligë lagjesh. Në mes të kësaj, një trajner dhe lojtarë që luftojnë për të shmangur rënien nga kategoria. Gjendjes së keqe të fushës i mungonin vetëm tharëset e flokëve që vepronin mbi zonat e portës. Edhe pse nuk pati ndeshje në Miami, një ndeshje Rayo Vallecano-Atlético në Leganés ka një pikë ekzotizmi magjepsës. Udhëtimi nga Florida në Butarque shpjegon veçantinë e futbollit spanjoll. Siç thuhej në rastin Watergate, “ndiqni gjurmët e parave” është mënyra më e thjeshtë për të përmbledhur atë që ndodhi me Superligën që nuk u luajt kurrë dhe paqen aktuale. Futbolli është kaq romantik, një “Pasta Fútbol Club”.