Taulant Balla zgjodhi dje gjuhën e etiketimit ndaj protestuesve, duke i quajtur huliganë dhe një pjesë të tyre hajdutë. Një përfaqësues i pushtetit, që duhet të japë përgjigje për pakënaqësinë qytetare, vendosi të shpërndajë damka.
Por kundërpyetja e gazetares kurajoze, Ambrozia Meta, e ktheu debatin pikërisht aty ku pushtetit i dhemb: po me vjedhjen e buxhetit dhe pasurimin e pajustifikuar të zyrtarëve, çfarë bëhet?
Këtu çahet tullumbacja e moralizimit politik. Sepse është e lehtë të ngresh zërin kundër qytetarit në rrugë; sepse duhen përgjigje dhe përgjegjësi kur pyetja mbërrin te njerëzit që administrojnë paratë e shqiptarëve.
Dhuna në protestë duhet dënuar dhe çdo vjedhje duhet hetuar. Por ky standard vlen edhe për zyrën, tenderin, kontratën dhe firmën shtetërore. Buxheti publik nuk është më pak i shenjtë se prona që dëmtohet në rrugë. Përkundrazi, shpërdorimi i tij prek shkollën, spitalin, pensionin dhe jetën e qindra mijëra familjeve.
Balla nuk mund ta mbyllë çështjen e korrupsionit duke hapur thesin e fyerjeve ndaj protestuesve. Përgjegjësia politike e një qeverie nuk zhduket sa herë në një protestë shfaqet dikush që shkel ligjin. As pakënaqësia e qytetarëve nuk shpallet e pavlefshme me një etiketë nga foltorja.
Ambrozia Meta bëri atë që duhet të bëjë gazetari: ia ktheu pyetjen pushtetit. Nuk dha vendime fajësie; kërkoi që standardi i predikuar për rrugën të zbatohet edhe në majat e shtetit.
Zoti Balla, kush kërkon llogari nga qytetarët, duhet të jetë i pari që jep llogari para tyre. Përndryshe, ligjërata për ligjin mbetet thjesht arrogancë me mikrofon.
