Rënia e euros nuk mund të trajtohet vetëm si lajm i mirë për lekun. Për eksportuesin që arkëton në euro dhe paguan shpenzimet në lekë, ajo mund të nënkuptojë tkurrje fitimi. Për familjen që mbështetet te paratë e emigrantëve, do të thotë më pak lekë nga e njëjta shumë e dërguar. Importuesit mund të përfitojnë, por përfitimi për qytetarin varet edhe nga ulja e çmimeve në treg. Eshtë e njohur se shumica e shqiptarëve marrin euro nga familjet e tyre në BE, por forca e euros që po bie përditë, ka ulur edhe fuqinë blerëse të familjeve sepse ushqimet dhe gjithçka tjetër është në lekë, kësisoj kjo rrezikon familjet shqiptare.
Rreziku i pastrimit të parave në ndërtime dhe pasuri të paluajtshme është i dokumentuar nga vetë institucionet shqiptare. Vlerësimi kombëtar i riskut i rendit këta sektorë ndër më të ekspozuarit. Prandaj, pyetja për origjinën e milionave që financojnë një kullë apo një resort është detyrim institucional dhe interes publik. Por akoma eurot vijnë me thasë në kanale kriminale dhe pastrohen në Shqipëri.
Biznesi i ndershëm llogarit kredinë, interesat, pagat, taksat dhe fitimin. Një aktivitet që përdoret për pastrim parash mund të pranojë edhe humbje tregtare, sepse synimi është t’i japë prejardhje në dukje të ligjshme kapitalit kriminal. Kështu deformohet konkurrenca: sipërmarrësi që punon sipas rregullave përballet me një konkurrent që financohet jashtë tyre.
Pasoja mund të shkojë përtej një biznesi të falimentuar. Kapitali i paligjshëm mund të rrisë artificialisht kërkesën për prona, të shtyjë çmimet lart dhe ta bëjë banesën edhe më të paarritshme për familjet që jetojnë me paga.
Një ekonomi që nuk mbron sipërmarrësin e ndershëm rrezikon t’ia dorëzojë tregun atij që ka para për të fshehur. Dhe atë faturë e paguan e gjithë shoqëria.