Një ekskursion i zakonshëm studentor, një udhëtim me qëllime edukative e shoqëruese, përfundoi në tragjedi të shtunën në Kolumbi, kur autobusi që transportonte 26 pasagjerë u përplas, duke shkaktuar vdekjen e të paktën 10 personave dhe plagosjen e 11 të tjerëve. Ajo që duhej të ishte një ditë dijeje, miqësie dhe frymëzimi, u kthye në një kapitull zie për Universitetin Humboldt dhe për të gjithë ne që besojmë në forcën e rinisë dhe arsimit.
Sipas autoriteteve, shoferi humbi kontrollin mbi automjetin që po udhëtonte nga Tolima në Quindio, dhe tragjikisht, disa pasagjerë u hodhën nga autobusi në momentin kur ai goditi një pengesë në urë. Të paktën dhjetë jetë u shuan aty, mes tyre studentë, profesorë dhe anëtarë të stafit universitar – mendje të reja, zëra që ndoshta po ëndërronin një botë më të mirë, njerëz që i përkisnin dritës.
Universiteti Humboldt në qytetin e Armenisë ka shpallur dy ditë zie, një gjest që më shumë se formë institucionale, është një përulje e thellë ndaj dhimbjes që fjalët nuk mund ta përshkruajnë. “Humbje e dhimbshme e disa kolegëve, studentëve, profesorëve dhe administratorëve” – kështu u shpreh rektori Diego Fernando Jaramillo López. Por janë më shumë se kaq – ishin shpresa, ishin pjesë e një komuniteti që ëndërronte, zhvillohej dhe jetonte me ideal.
Në autobus ndodheshin 22 studentë, dy profesorë dhe një oficer komunikimi – një përzierje e bukur brezash dhe rolesh që i japin jetë një universiteti, dhe që sot na kujtojnë se çdo udhëtim mund të jetë më i brishtë se ç’e imagjinojmë.
Kolumbia përballet shpesh me realitetin e hidhur të aksidenteve rrugore, që janë ndër shkaqet kryesore të vdekjes në vend, me një mesatare tragjike prej 22 jetësh të humbura çdo ditë në vitin 2024. Por kur viktimat janë pjesëtarë të një universiteti – të rinj që bartin shpresën e një vendi, arsimtarë që e mbjellin atë – dhimbja është edhe më e thellë, edhe më kolektive.