Për prindërit që ky shtator i gjen pak më të frikësuar se të tjerët…
Ndërsa shkollat hapin dyert dhe nis një tjetër vit shkollor, dua të jem pranë secilit prej jush përmes këtij mesazhi dhe një përqafimi të madh, edhe pse virtual.
Sidomos pranë jush, prindër që prej vitesh e keni pritur këtë ditë me ankth, me shpresë, me frikë e me mijëra pyetje në mendje.
Ndoshta jeni zgjuar dhe keni fjetur duke pyetur veten:
A do të shkojë një ditë në shkollë?
A do ta pranojnë si të gjithë?
A do ta duan?
A do ta mbështesin?
A do t’ia dalë?
A do ta kuptojnë?
A do të përshtatet?
A do të ndihet mirë?
A do të mundet të shprehet?…
E di sa shumë rëndojnë këto pyetje.
E di edhe sa shumë keni luftuar për çdo hap të vogël që, për dikë tjetër, mund të duket krejtësisht i zakonshëm.
Një fjalë e re.
Një kërkesë e shprehur.
Një aftësi e fituar.
Një përpjekje për të komunikuar.
Një ditë pak më e mirë se ajo e djeshmja.
Ju jeni mësuar t’i festoni këto gjëra të vogla. Të gëzoheni për ato që ndoshta të tjerët i marrin si të mirëqena. Dhe bashkë me fëmijën tuaj, keni mësuar se rruga e progresit nuk është gjithmonë e drejtë.
Ka progrese. Ka edhe regresione.
Ka ditë që ju mbushin me krenari dhe ditë që ju bëjnë të dyshoni në vete, nëse po bëni mjaftueshëm.
Por ju keni qenë aty. Gjithmonë.
Fort të dashur prindër, pas gjithë kësaj rruge, dua t’ju kujtoj diçka:
Diagnoza është vetëm një pjesë e historisë së fëmijës suaj. Nuk është e gjithë historia e tij.
Mos e shihni fëmijën përmes një diagnoze. Shiheni përmes asaj që është, asaj që mundet dhe gjithçkaje që ende mund të mësojë.
Besoni tek ai. Jepini kohë. Jepini mundësi. Dhe mbi të gjitha, mos harroni ta shihni e ta vlerësoni çdo hap përpara, sado i vogël të duket.
Mos e krahasoni me fëmijët e tjerë.
Çdo fëmijë ka ritmin e tij.
Çdo fëmijë ka rrugën e tij.
Dhe çdo fëmijë ka momentin e tij për të shkëlqyer.
Kujtoni rrugën e gjatë që keni përshkuar deri këtu. Kujtoni sfidat që keni tejkaluar, netët kur jeni shqetësuar, ditët kur jeni lodhur dhe ato momente të vogla që ju kanë bërë të thoni: “Ia dolëm edhe kësaj here.”
Dhe tani, me gjithë atë që keni mësuar, ecni me shpresë drejt një rruge të re.
Kur t’ia dorëzoni dorën e fëmijës suaj mësueses që e pret, ndoshta edhe ajo do të ketë frikërat dhe pikëpyetjet e veta.
Jepjani edhe asaj dorën tuaj. Bëhuni bashkëudhëtar.
Sepse fëmija juaj nuk ka nevojë për njerëz që të kërkojnë përsosmërinë prej tij. Ka nevojë për njerëz që ta kuptojnë, ta mbështesin, ta dëgjojnë dhe t’i japin mundësinë të tregojë gjithçka që mundet.
Mos u ndjeni të sfiduar nga ky fillim.
Mendojeni si një lojë të re, me rregulla të reja, me njerëz të rinj dhe me një synim të njëjtë, fitoren.
Nuk mund t’ju premtoj se do të ketë vetëm ditë të bukura.
Por ju uroj forcë për ditët e vështira, durim për ditët e ngadalta dhe sa më shumë momente për të festuar.
Sepse po i jepni botës një nga thesaret më të çmuar që keni.
Mësojini botës ta shohë shkëlqimin e tij.
Mësojini ta njohë vlerën e tij.
Dhe mos lejoni që një diagnozë, një vështirësi apo një ditë jo e mirë t’ia përcaktojë të ardhmen.
Do t’ia dalë.
Ndoshta jo në të njëjtën mënyrë si të tjerët.
Ndoshta jo në të njëjtën kohë.
Por me kohë, mbështetje, dashuri dhe besim, mund të arrijë shumë më larg nga sa sot mund ta imagjinoni.
Dhe një ditë, pas gjithë atyre hapave të vegjël, do të shihni sukseset e mëdha.
Do të dëgjoni zërat që dikur mezi shpreheshin.
Do të shihni aftësitë që dikur dukeshin kaq larg.
Do të shihni dritën që, pak nga pak, mësoi të ndriçojë.
Dhe pas shumë prej këtyre sukseseve do të jeni ju. Prindërit që nuk u dorëzuan kurrë.
Suksese në këtë vit të ri shkollor!
Uroj të jetë një vit me sa më shumë hapa përpara, me sa më shumë buzëqeshje, me njerëz që dinë t’i shohin fëmijët tuaj përtej vështirësive dhe me sa më shumë ditë që, vite më vonë, do t’i kujtoni me një buzëqeshje në fytyrë.
Jam me ju.
Me ju, për t’ju mbështetur, për t’ju përgëzuar dhe për t’ju kujtuar, sa herë të jetë e nevojshme, se po bëni më të mirën për fëmijën tuaj.
Me dashuri,
Një logopede që beson se çdo fëmijë shkëlqen në kohën e tij dhe se pas çdo zëri që udhëton për të gjetur mënyrën e vet për t’u shprehur, ka një histori që meriton të dëgjohet.