Kosova nuk ndodhet më përballë një krize të zakonshme politike. Ajo ndodhet përballë një krize lidershipi. Për afro dy vjet vendi ka kaluar nga një krizë institucionale në tjetrën, nga zgjedhjet te bllokimi, nga bllokimi te zgjedhjet e reja. Dhe sot, edhe pas zgjedhjeve të fundit, institucionet vazhdojnë të mos funksionojnë plotësisht.
Përgjegjësia kryesore politike bie mbi Albin Kurtin.
Askush nuk mund ta mohojë se Vetëvendosje fitoi zgjedhjet dhe mbetet forca e parë politike në Kosovë. Por fitimi i zgjedhjeve nuk është fundi i procesit demokratik. Përkundrazi, aty fillon përgjegjësia për të ndërtuar institucione funksionale. Nëse fituesi nuk arrin ta bëjë këtë, atëherë fitorja zgjedhore humbet një pjesë të kuptimit të saj politik.
Vendimi i Kurtit për të kërkuar ndërprerjen e seancës konstituive, me argumentin se i duhet më shumë kohë për marrëveshje, është një pranim publik se ai nuk e kishte përgatitur zgjidhjen përpara se të mblidhej Kuvendi. Një kryeministër që kërkon besimin e qytetarëve duhet të hyjë në proces me një strategji të qartë për krijimin e institucioneve, jo të fitojë kohë pasi procesi ka nisur.
Kurti ka të drejtë të kërkojë një president konsensual. Por ai nuk mund ta përdorë mungesën e konsensusit si justifikim për paralizimin e shtetit. Në një demokraci parlamentare, kompromisi nuk është zgjedhje fakultative. Është pjesë e detyrës së qeverisjes.
Edhe opozita ka përgjegjësitë e saj. Refuzimi i dialogut ose i çdo bashkëpunimi nuk ndihmon në zgjidhjen e krizës. Megjithatë, barra më e madhe bie mbi fituesin e zgjedhjeve, sepse është ai që ka marrë mandatin për të udhëhequr procesin.
Kosova nuk mund të vazhdojë të jetojë me institucione në detyrë, ndërsa sfidat e saj shtohen çdo ditë. Dialogu me Serbinë, integrimi euroatlantik, zhvillimi ekonomik dhe besimi i qytetarëve kërkojnë institucione të plota dhe funksionale. Çdo muaj i humbur ka një kosto reale për shtetin.
Nëse Albin Kurti nuk arrin të ndërtojë kompromisin e nevojshëm për funksionimin e institucioneve, ai rrezikon të krijojë përshtypjen se është më i aftë të fitojë zgjedhje sesa të ndërtojë marrëveshje politike. Por qeverisja nuk matet vetëm me rezultatin elektoral; ajo matet me aftësinë për të siguruar stabilitet institucional.
Kosova ka nevojë për një kryeministër që, përveç mbështetjes së elektoratit, të ketë edhe kulturën e kompromisit. Nëse mungon kjo aftësi, vendi do të vazhdojë të endet në një cikël zgjedhjesh të parakohshme dhe bllokimesh, duke humbur kohë të çmuar në një moment kur rajoni dhe Evropa po ecin përpara.
Historia nuk do ta gjykojë Albin Kurtin vetëm për fitoret në zgjedhje. Do ta gjykojë edhe për faktin nëse arriti apo jo ta nxirrte Kosovën nga kriza institucionale. Deri tani, rezultatet në këtë drejtim mbeten larg pritshmërive.