Në Agliano Terme, ku kodrat e mbuluara me vreshta shtrihen sa syri sheh, një duzinë punëtorësh bujqësorë po mblidhnin rrushin e fundit Barbera – një varietet që qëndron pas një prej verërave të kuqe më të njohura të rajonit. Filippo Mobrici, 59 vjeç, kreu i Konsorciumit Barbera d’Asti, theksoi se korrja kishte filluar në fund të korrikut, një ngjarje e pazakontë. Megjithatë, ai e përshkroi këtë vit si një “vjelje pesë-yllëshe”, duke vënë në dukje cilësinë dhe sasinë e jashtëzakonshme. Kjo vjelje e bollshme vjen në një kohë kur prodhuesit italianë të verës po përballen me sfida të mëdha, duke i detyruar ata të kufizojnë prodhimin pavarësisht cilësisë së lartë.
Vera e vitit 2026 ishte më e nxehta e regjistruar ndonjëherë në këtë rajon verior italian, mes Alpeve dhe Luginës së Po-së, me një temperaturë mesatare prej 21.6 gradë Celsius dhe kulme prej 40 gradë pranë Agliano Terme. Pavarësisht kësaj nxehtësie ekstreme, dimri dhe fillimi i pranverës kishin qenë me reshje, duke lejuar vreshtat të ndërtonin rezerva të mjaftueshme uji. Kjo bëri që rrushi të arrinte pjekurinë në kushte të mira, siç shpjegoi Mobrici. Për më tepër, prodhuesit e verës mbrojtën rrushin nga dielli duke lënë më shumë gjethe se zakonisht, një strategji që ndihmoi në ruajtjen e cilësisë.
Megjithatë, si shumë rajone italiane, Piemonte ka prodhuar shumë verë në vitet e fundit, dhe kultivuesit po luftojnë ta shesin atë në tregje të trazuara nga luftërat, tarifat amerikane dhe ndryshimi i zakoneve të konsumit të brezave të rinj, të cilët pinë më pak. Si pasojë, prodhuesit e Barbera d’Asti kanë vendosur të kufizojnë vëllimet e varietetit të mbledhur këtë vit nga nëntë tonë në 8.5 tonë për hektar. Kjo masë shoqërohet me një reduktim të përgjithshëm të sasisë së verës që hidhet në treg.
Sipas të dhënave zyrtare, stoqet e verës në Itali, vendi kryesor prodhues i verës në botë, u rritën me 6.9 për qind nga viti në vit në korrik. Vëllimi i depozituar arriti ekuivalentin e më shumë se 5.6 miliardë shisheve, pothuajse një vit prodhimi. Në Piemonte, disa vreshtarë kanë zgjedhur të shndërrojnë një pjesë të prodhimit të tyre në uthull këtë vit, si një mënyrë për të menaxhuar tepricën. Bashkimi Italian i Verës (UIV) po bën thirrje për planifikimin e prodhimit sipas kërkesave të tregut dhe për të mos bërë mbjellje të reja vreshtash. Presidenti i UIV, Lamberto Frescobaldi, një vreshtar toskan i brezit të 33-të, shprehu gjithashtu gatishmërinë për të shqyrtuar idenë e heqjes së vreshtave të vjetra ose jo-fitimprurëse. Ai theksoi se “është koha për të marrë përgjegjësinë për të bërë zgjedhje të guximshme, madje edhe ato jopopullore.”
Megjithatë, në Agliano Terme, Filippo Mobrici refuzon të marrë në konsideratë idenë e shkuljes së vreshtave. Për të, vreshtat nuk janë thjesht një mjet prodhimi, por “një shprehje e kulturës sonë dhe një element kyç në formësimin dhe ruajtjen e tokës.” Ai thekson se nuk duan të “shkulen” nga rrënjët e tyre. Disa kilometra më në jug, në San Marzano Oliveto, Luca Garberoglio, 41 vjeç, është gjithashtu i kënaqur me vjeljen e shkëlqyer dhe këmbëngul se stoqet janë “të menaxhueshme” në shkallën e zonës së vogël Barbera d’Asti. Prona e familjes së tij, Carussin, ka arritur të ngjitet në tregun e lartë falë prodhimit të verërave organike, të eksportuara veçanërisht në Skandinavi.
Për shkak të ndryshimeve klimatike, shija e verës po ndryshon. Garberoglio vuri në dukje pas një degustimi se Barbera d’Asti, “tradicionalisht e dominuar nga notat e qershisë dhe kumbullës, po evoluon gjithnjë e më shumë drejt aromave më të koncentruara të manit dhe rrushit të zi.” Kjo tregon një adaptim të vazhdueshëm të industrisë së verës ndaj kushteve të reja mjedisore, duke ruajtur njëkohësisht identitetin dhe cilësinë e saj.
Marrë nga France 24 Live News