Nga Albert Vataj
Aktori legjendar britanik, Anthony Hopkins ka realizuar një dëshirë që e ka shoqëruar gjatë gjithë jetës, duke nënshkruar kontratë me shtëpinë diskografike “Decca Classics” për publikimin e albumit të tij të parë si kompozitor.
Albumi, me titull “Life Is A Dream”, do të publikohet më 21 gusht dhe përmbledh kompozime të krijuara gjatë gjashtë dekadave.
Hopkins, 88 vjeç, tha se muzika ka qenë pasioni i tij i parë, shumë kohë përpara se të bëhej një nga aktorët më të njohur në botë.
Vendimi i Anthony Hopkins për të publikuar këtë album në moshën 88-vjeçare ngjan me konceptin mitologjik të “rikthimit të amshuar”. Pasi ka pushtuar majat e botës, Hollywoodin dhe ka fituar lavdinë përmes jetësimit të personazheve të tjerë, si Hannibal Lecter apo babai melankolik tek The Father, ai zhvishet nga petku i aktrimit për t’u kthyer tek vetvetja e epërme.
Muzika këtu funksionon si një makinë kohe. Duke kompozuar për Port Talbot, për peizazhet e Uellsit dhe për gjyshin e tij, Hopkins nuk po krijon thjesht nota; ai po bën arkeologji emocionale. Ai gërmon në kujtimet e tij për të nxjerrë në dritë djaloshin që ishte përpara se të bëhej mit në kinematografi.
Nga pikëpamja dramatike, ekziston një kontrast i fuqishëm ekzistencial në këtë histori. Bota e njeh Hopkinsin për zërin e tij therës, syrin depërtues dhe interpretimet intensive në ekran. Mirëpo, lajmi na zbulon se përgjatë gjashtë dekadave të zhurmës mediatike, brenda tij ka jetuar një heshtje melodike, një shpirt që temperohej në harmoninë e tingujve dhe notave.
Këngët si “My Fatherland”, ku ai nderon fillimet e tij si “djali i një bukëpjekësi”, mbartin një thjeshtësi gati poetike. Kjo tregon se pavarësisht tapeteve të kuq dhe statujave të arta të OSCAR-it, bota e tij e brendshme ka mbetur e lidhur pas thjeshtësisë dhe aromës së bukës së ngrohtë të të atit. Muzika këtu nuk është një hobi i pleqërisë, por gjuha amtare e shpirtit të tij, të cilën ai kishte dekada që e fliste në fshehësi.
Vetë titulli i albumit, “Life Is A Dream” (Jeta është ëndërr), të kujton menjëherë kryeveprën e shkrimtarit spanjoll Calderón de la Barca. Ai mbart një mesazh të thellë filozofik mbi përkohshmërinë e gjithçkaje.
Në moshën 88-vjeçare, kur shumica e njerëzve shohin drejt perëndimit të jetës, Hopkins dëshmon një vitalitet të jashtëzakonshëm. Ai na tregon se koha është thjesht një iluzion kur bëhet fjalë për artin. Ky album është një manifest se ëndrrat nuk vdesin nga mosha, por nga harresa. Duke sjellë në jetë kompozime të shkruara në vitin 1963, ai e bën të shkuarën të bashkëjetojë me të tashmen, duke i falur vetes një lloj pavdekësie që shkon përtej kinemasë.
Ky kapitull i ri i Anthony Hopkins nuk është thjesht një debutim muzikor, por një testament letrar mbi jetën. Ai na mëson se njeriu mund të shëtisë mbarë botën dhe të vlerësohet nga miliona njerëz, por paqen e vërtetë e gjen vetëm atëherë kur guxon t’i kthehet “fëmijërisë dhe pianos së vjetër” për të luajtur melodinë e tij të fundit e më të sinqertë.