Ekziston një mundësi e ulët që gara në SHBA të përfundojë me barazim. Kjo ka të bëjë me makinerinë e Kolegjit Zgjedhor të SHBA-së, sistemi fituesi merr gjithçka që përcakton se cili kandidat presidencial do të fitojë Shtëpinë e Bardhë. Kolegji Zgjedhor përbëhet nga 538 vota, të shpërndara në përmasa të ndryshme midis pesëdhjetë shteteve plus Distriktin e Kolumbisë. Prandaj, një barazim midis dy kandidatëve presidencialë është teorikisht i mundur. Harris dhe Trump mund të marrin secili nga 269 vota elektorale me të dy kandidatët të paaftë për të arritur shumicën e votave elektorale të nevojshme për t’u bërë president. Ngërçe të ngjashme kanë ndodhur dy herë në historinë e SHBA, në 1800 dhe 1824.
Çfarë ka ndodhur kur ka pasur barazim në të kaluarën?
Në zgjedhjet e vitit 1800, demokratët-republikanët e Thomas Jefferson mundën presidentin aktual federalist John Adams. Në atë kohë, kandidatët presidencialë kishin një “shok” nga një shtet tjetër, i ngjashëm me kandidatët e sotëm për nënkryetar. Zgjedhësit duhej të hidhnin nga dy vota secili: kandidati me më shumë vota do të bëhej president, ndërsa kandidati me më shumë vota do të bëhej nënkryetar. Megjithatë, demokratë-republikanët nuk u koordinuan mirë, duke rezultuar në kandidatin e tyre për president (Jefferson) duke marrë të njëjtin numër votash si kandidati i tyre për nënpresident (Aaron Burr).
Prandaj, zgjedhjet u vendosën nga Dhoma e Përfaqësuesve duke përdorur një rregull me një shtet, një votë pas një bllokimi të gjatë që pothuajse rezultoi në një konfrontim ushtarak, siç ka vënë në dukje Sanford Levinson, një profesor në Shkollën Juridike të Universitetit të Teksasit. Për këtë arsye u prezantua amendamenti i 12-të , i cili ende rregullon zgjedhjen e presidentit të SHBA-së. Ai sqaron se zgjedhësit “do të emërtojnë në fletëvotimet e tyre personin për të cilin ka votuar si President, dhe në fletë votimi të veçanta personin për të cilin ka votuar si Zëvendës President”, për të shmangur çdo lidhje të mundshme midis kandidatëve nga e njëjta parti.
Ekziston mundësia që asnjë kandidat të mos marrë shumicën e numrit të përgjithshëm të zgjedhësve të emëruar aktualisht, ky prag vendimtar është 270. Kjo në fakt ndodhi në 1824, kur Andrew Jackson mori 99 vota, John Quincy Adams 84, William Crawford 41 dhe Henry Clay 37. Të gjithë këta kandidatë ishin nga e njëjta parti politike Demokratike-Republikane, e cila u nda në fraksione rajonale. Amendamenti i 12-të thotë se në raste të tilla, Dhoma e Përfaqësuesve do të zgjedhë menjëherë presidentin me votim nga tre zgjedhjet kryesore të zgjedhësve. Votat merren nga shteti, ku secili shtet ka një votë dhe kërkohet një shumicë e thjeshtë. Kjo do të thotë se Wyoming, shteti më i vogël në SHBA me më pak se 600,000 njerëz, do të kishte të njëjtin fjalë në zgjedhjen e një presidenti të ri si Kalifornia, e cila ka pothuajse 40 milionë banorë (edhe pse Wyoming emëron vetëm tre zgjedhës dhe Kalifornia 54). Për më tepër, zgjedhja e presidentit të ri do të varet nga përbërja e Dhomës së Përfaqësuesve, e cila do të votohet paralelisht me zgjedhjet presidenciale.