Nga Auron Tare
Nuk e di pse këto kohë më janë shtuar kaq shumë anonimët në faqen time të Facebook-ut. Disa hedhin gurë, disa baltë, e tek-tuk ndonjëri edhe pështyn. E di se mllefi dhe zemërimi ua kanë pushtuar shpirtin. Megjithatë, sonte kam një dedikim për të gjithë ju anonimë, një përsiatje e shkruar modesisht në frymën e gazelave të Rumiut të madh. Jam i bindur se shumica prej jush, që shkruani pas maskës së anonimatit, nuk e njihni poetin e madh pers. E megjithatë, shpresoj që këto vargje t’ju sjellin pak qetësi dhe t’jua zbusin sadopak shpirtrat e vrerosur.
“Anonimëve”
Më shkruajnë natën pa emër, pa derë,
si hije që tremben nga drita në erë.
Më hedhin një fjalë, një gur, një mallkim,
dhe ikin me ngut në terr e harrimi.
Po ç’mund të më marrë ai që s’ka fytyrë?
Veç jehonën e vet nëpër natë e mynxyrë.
Kam parë lumenj që shanin detin e gjerë,
sepse s’mund të bëheshin kurrë si ai në pranverë.
Kam parë qirinj që qortonin diellin me mllef,
ndërsa flaka e tyre dridhej para një flladi të lehtë.
Prandaj flisni, o miq të padukshëm,
nën maska prej tymi, në skuta të mugëta.
Ju shkruani me vrer, unë pres me durim,
se vreri bëhet pluhur, kurse fjala udhëtim.
Dhe nesër, kur era të pastrojë përsëri qiellin,
askush s’do ta kujtojë hijen, por vetëm diellin.
Se guri që hidhet nga dora e fshehtë
bie shpejt në tokë, drita vazhdon përjetë.
Ndaj shkruani, anonimë, sa t’ju mbajë nata,
unë do të dëgjoj këngën e ujërave të gjata.
Emri humbet kur ushqehet me smirë,
fjala që lind nga zemra bëhet dritë e dlirë