Nga KOHA JONË
Të hetosh një zyrtar të lartë është detyrë. Të provosh akuzën dhe të kërkosh dënimin e fajtorit është përgjegjësi e drejtësisë. Por të shpërndash fragmente intime nga një dosje, për ta turpëruar njeriun përpara publikut, është një tjetër gjë: është poshtërim që nuk mund të përligjet me luftën kundër krimit. Jemi dëshmitarë se si politikanë në burg janë nxjerrë lakuriq në publik që ti denigrojnë, shkaterrojnë.
Një i arrestuar nuk është automatikisht fajtor. Dhe edhe kur fajësia provohet, njeriu nuk humbet dinjitetin. Dënimi për një vepër penale nuk duhet të shndërrohet në leje për t’i zhveshur jetën private, për t’i ekspozuar marrëdhëniet intime dhe për t’i vënë familjen përballë një turme që gjykon gjithçka nga ekrani i telefonit.
Publiku ka të drejtë të dijë nëse një zyrtar ka abuzuar me pushtetin, ka marrë para apo ka nxjerrë sekrete. Kureshtja për intimitetin e tij nuk është, vetvetiu, interes publik.
Nëse një komunikim privat provon korrupsionin, shantazhin apo një lidhje kriminale, ai mund të ketë rëndësi për hetimin. Por rëndësia e një materiali për dosjen nuk e bën automatikisht të nevojshëm publikimin e çdo hollësie të tij. Duhet të shpjegohet çfarë provon për akuzën, pa e kthyer intimitetin në spektakël.
Duhet bërë edhe një dallim i qartë: fakti që një fragment shfaqet në media nuk provon se e ka nxjerrë SPAK-u apo GJKKO-ja. Burimi mund të jetë një nga personat që kanë pasur akses në material. Pikërisht për këtë arsye duhet kërkuar të zbulohet përgjegjësia, jo të shpërndahet akuza në ajër. Kush i nxjerr këto fragmente? Përse përzgjidhen pikërisht pjesët intime? Çfarë i shtojnë ato kuptimit të çështjes?
Këto pyetje meritojnë përgjigje sidomos kur publikut i serviren biseda të shkëputura, pa kontekst, që ushqejnë përqeshjen shumë më tepër sesa sqarojnë një akuzë.
Përgjegjësi kanë edhe mediat. Jo gjithçka që mbërrin në redaksi duhet botuar. Gazetaria kërkon gjykim editorial: çfarë po zbulojmë në interes të publikut dhe çfarë po ekspozojmë vetëm për klikime? Një titull që turpëron mund të sjellë mijëra lexime, por kjo nuk e bën gazetari të mirë.
Pas emrit të të arrestuarit ka fëmijë, prindër dhe njerëz që nuk kanë asnjë përgjegjësi për akuzën. Ata nuk duhet të përballen me një dënim kolektiv, të ushqyer nga hollësi intime që mbeten në internet shumë kohë pasi gjyqi ka përfunduar. Familja nuk është e pandehur.
E keni parë ish-zv/kryeministrin Arben Ahmetaj? Ai flet, nxjerr fakte, dokumenta, por kurrë nuk ka përdorur incizime për afera intime të kundërshtarëve të tij politikë. Dhe o ka Arben Ahmetaj o nuk ka njeri në shtet fakte edhe të tilla! Por ruan etikën. I pamërshirshëm është, por jo të familja apo gjëra që nuk ka interes publiku, ai frenohet, ndonëse duke shtërnguar dhëmbët.
Për KOHA JONË, kërkesa për respektimin e dinjitetit nuk është mbrojtje e korrupsionit dhe as kërkesë për heshtjen e shtypit. Përkundrazi, një hetim serioz dhe një gazetari serioze e përqendrojnë vëmendjen te provat, përgjegjësitë dhe dëmi që i është bërë publikut.
Hetoni pa kompromis. Paraqitni provat. Kërkoni dënimin kur akuza provohet. Por mos e përdorni dosjen si armë për t’i marrë njeriut fytyrën dhe për t’i shkatërruar familjen.
Drejtësia duhet të japë drejtësi. Poshtërimi publik nuk është pjesë e dënimit.