Sergio Levinsky, një gazetar argjentinas me përvojë të gjerë, i cili ka mbuluar njëmbëdhjetë Kampionate Botërore që nga Spanja ’82 dhe ka ndjekur gjithmonë Argjentinën, ofron një pasqyrë të thellë mbi Lionel Messin. Levinsky, 64 vjeç, ka parë si Maradonën ashtu edhe Messin, të cilit i ka dedikuar librin “Bota e Messit”, një biografi e pasur me histori, kujtime dhe anekdota. Aktualisht në Kansas City, pas një interviste me një televizion kinez, Levinsky ndan mendimet e tij për Messin dhe shanset e Argjentinës për të fituar Kupën e Botës, duke theksuar se “mund ta fitojë vërtet Botërorin, edhe pse pas një ndeshjeje shmangim euforinë: është shumë herët”.
Një nga pyetjet kryesore është se si Messi arrin të vrapojë me të njëjtën energji si kur ishte tridhjetë vjeç. Levinsky zbulon se pas kësaj gjendjeje fizike qëndron një sekret: Messi ka bërë një përgatitje speciale në fshehtësi të plotë. Kjo përgatitje u reflektua në katër ndeshjet e fundit me Inter Miami, ku ai “fluturonte, fjalë për fjalë”, duke lënë të impresionuar edhe De Paul. Objektivi i tij kryesor ishte Kupa e Botës. Kjo situatë i ngjan historisë së Bilardos me Maradonën para vitit ’86, por Levinsky thekson se Messi ka më shumë kontroll. Ndryshe nga Maradona, i cili luante për Napolin me kufizime të caktuara, Messi gëzon klauzola të ndryshme në kontratën e tij me Inter Miami, të cilat i lejojnë të konsultohet me mjekun argjentinas dhe të shkojë në Argjentinë në rast problemesh. Ai është “jefe”, shefi, duke zgjedhur vetë De Paul dhe trajnerin Hoyos, të cilin e njihte nga ekipet e të rinjve të Barcelonës.
Për sa i përket motivimit të Messit për të fituar një tjetër Kupë Botërore, Levinsky sqaron se nuk është një dëshirë e dëshpëruar. Për Messin, ëndrra e jetës ishte Kupa e Botës në Katar, të cilën e realizoi. Ky Botëror i tanishëm do të ishte një “yapa”, një shtesë e papritur, por e mirëpritur pas fitores së gjithçkaje tjetër. Levinsky vlerëson gjithashtu punën e trajnerit Lionel Scaloni, duke e cilësuar atë si fantastik. Ai thekson rëndësinë e punës psikologjike të Scalonit, përveç asaj futbollistike. Në vetëm pak javë, Scaloni ka arritur t’i bëjë lojtarët sërish një ekip, duke përfshirë edhe ata që nuk kishin luajtur për shkak dëmtimi, si Romero apo Lisandro, të cilët tani janë më të freskët.
Një hije mbi suksesin e Messit janë fjalët e tij për një moment të vështirë personal. Levinsky konfirmon se babai i Messit nuk është mirë dhe ka qenë në terapi prej kohësh. Kjo është arsyeja pse Leo qau pas golave dhe shokët e skuadrës e përqafuan. Kur pyetet për dilemën Diego apo Leo, Levinsky përgjigjet si një argjentinas i vërtetë: “Jo ‘ose’, por ‘dhe'”. Ai i krahason ata me Beatles dhe Rolling Stones, ose Mozart dhe Beethoven, duke i cilësuar ata, së bashku me Pelén, si tre gjenitë e futbollit, secili në mënyrën e tij. Ndërsa Maradona ndoshta dinte të bënte më shumë gjëra me topin dhe kishte më shumë talent, Messi ka pasur një karrierë më të mirë dhe me më shumë suksese. Dallimi mes tyre shtrihet edhe përtej fushës: Diego fliste për Papën dhe Fidelin, ndërsa Messit i intereson futbolli, familja dhe miqtë; Messi nuk flet për politikë.
Lidhur me rivalitetin me Cristiano Ronaldon, Levinsky shprehet se në librin e tij nuk ka një kapitull për këtë, pasi “distanca është shumë e madhe”. Megjithatë, ai nuk dëshiron të mos respektojë Ronaldon, duke e cilësuar atë si një “kafshë konkurruese” që i ka hequr Messit pesë Topa të Artë. Por, ai thekson se Ronaldo nuk është i krahasueshëm me gjenialitetin e Messit, duke cituar ish-trajnerin Sabella, i cili e përshkruante Messin si “Immessionante”. Megjithatë, Levinsky shton se ata mund të luanin bashkë, madje është ëndrra e David Beckham për Inter Miami që një ditë Ronaldo të bashkohet me Messin.
Një tjetër sekret i suksesit të Messit është jeta e tij private. Levinsky e përshkruan Messin si një person shumë të thjeshtë. Scaloni ka thënë se shokët e skuadrës e shohin atë “si Zot ose si fqinjin e shtëpisë”, sepse ai është një njeri i thjeshtë, i afrueshëm, që të hap derën e shtëpisë dhe të fton. Ai nuk e pëlqen jetën mondane apo të qëndrojë jashtë. Argjentinasit e quajnë atë “familiero”, pasi për të familja ka një rëndësi të madhe, në kuptimin e një klani të madh. Që fëmijë, ai ka jetuar gjithmonë me babanë, nënën, vëllezërit, kushërinjtë dhe xhaxhallarët. Kur shkoi në Barcelonë si adoleshent, ai vuajti shumë nga vetmia. Për sa i përket dominimit të Argjentinës në Amerikën e Jugut, Levinsky thekson se ata kanë fituar katër Kupat e Amerikës së fundit (dy kupa dhe dy kualifikime botërore, të cilat i konsideron si kupa për shkak të formatit “të gjithë kundër të gjithëve”). Ai përmend edhe Kupën e Amerikës 2019, ku Argjentinës iu mohuan dy penallti, duke sugjeruar ndikimin e Bolsonaro-s në atë kohë, gjë që e bëri Leon të fliste për “mafia”. Në fund, për pyetjen nëse Argjentina do ta fitojë Botërorin, Levinsky shprehet me entuziazëm pas ndeshjes me Algjerinë: “Do të thosha po, por është ndeshja e parë dhe turneu është i gjatë. Do të them: më shumë po sesa jo…”.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport