Për të tetën ditë radhazi, sheshi para Kryeministrisë mbeti i mbushur me zëra, pankarta, thirrje dhe kërkesa për ndryshim. Ajo që nisi si një reagim kundër një projekti të kundërshtuar nga qytetarët, është shndërruar gradualisht në një protestë me kërkesa më të gjera politike dhe shoqërore, duke artikuluar pakënaqësi që prekin jo vetëm çështjet e mjedisit dhe të pronës publike, por edhe mënyrën e qeverisjes, drejtësinë, emigracionin, pensionet, arsimin dhe shëndetësinë.
Dita e tetë e protestës “Shqipëri e Re” solli në të njëjtin shesh intelektualë, të rinj, pensionistë, emigrantë të kthyer nga vende të ndryshme të botës, familje me fëmijë dhe qytetarë që, pavarësisht bindjeve të ndryshme, u bashkuan rreth një ideje të përbashkët: nevojës për ndryshim.
Në tribunën e hapur të protestës u dëgjuan fjalë të forta kundër qeverisë, kritikë ndaj klasës politike në tërësi, thirrje për më shumë demokraci dhe kërkesa për reforma të thella institucionale. Mesazhet e folësve u shoqëruan nga pankarta kreative, slogane ironike dhe simbole që përfaqësonin emigrimin, humbjen e shpresës, por edhe dëshirën për një të ardhme ndryshe.
Një nga karakteristikat më të spikatura të kësaj dite mbeti natyra paqësore e protestës. Ashtu si në ditët e mëparshme, qytetarët manifestuan pa incidente, pa tensione dhe pa përplasje, duke e shndërruar bulevardin në një hapësirë ku kundërshtimi politik u shpreh përmes fjalës, debatit dhe pjesëmarrjes qytetare.
Në shesh u dëgjuan zërat e diasporës që premtoi se nuk do të jetë më vetëm spektatore e zhvillimeve në Shqipëri, por pjesë aktive e tyre. U dëgjuan zërat e të rinjve që kërkuan të mos braktisin vendin dhe të ndërtojnë të ardhmen këtu. U dëgjuan pensionistët që kërkuan dinjitet, fëmijët që folën për atdheun dhe intelektualët që ngritën shqetësime për mënyrën se si po zhvillohet vendi.
Thirrja “Shqipëri e Re” mbeti refreni që bashkoi të gjitha këto zëra. Për disa ajo nënkupton ndryshim politik. Për të tjerë një model tjetër zhvillimi. Për shumë të pranishëm ishte thjesht dëshira për një Shqipëri ku qytetari të ndihet i dëgjuar, i përfaqësuar dhe i respektuar.
Ndërsa muzgu ra mbi Tiranë dhe protestuesit nisën të shpërndaheshin, një mesazh mbeti i pandryshuar: organizatorët dhe pjesëmarrësit deklaruan se protesta nuk përfundon këtu. Ata paralajmëruan vijimin e tubimeve edhe në ditët në vazhdim, duke këmbëngulur se kërkesat e tyre do të vazhdojnë të artikulohen në mënyrë paqësore dhe demokratike.
Dita e tetë nuk solli një zgjidhje politike. Nuk solli as një tërheqje nga palët. Por ajo dëshmoi se një pjesë e qytetarëve ka zgjedhur të mos qëndrojë më në heshtje. Dhe pikërisht ky është mesazhi që mbetet pas një dite tjetër proteste: dëshira për t’u dëgjuar, për të marrë pjesë dhe për të kërkuar një rrugë tjetër për të ardhmen e vendit.
Nëse protesta “Shqipëri e Re” do të mbetet një episod i përkohshëm apo do të shndërrohet në një lëvizje me ndikim më të gjerë, këtë do ta tregojnë ditët që vijnë. Por dita e tetë tregoi se sheshi vazhdon të jetë i mbushur me njerëz që besojnë se ndryshimi nis kur qytetarët vendosin të mos heshtin.
AV