Diogo Jota është i pranishëm kudo në ekipin portugez. Ai shfaqet në pulpën e këmbës së Ruben Neves, i tatuazhuar në një përqafim që synon të jetë i përjetshëm. Gjithashtu, në kyçin e dorës së Cristiano Ronaldos, i cili luan me byzylykun kuq e gjelbër, dhuratë e kryeministrit të Portugalisë për skuadrën. Ai është në mendjet e të gjithëve, ndërsa Portugalia pret ndeshjen e 1/8-ave kundër Kroacisë, ku Diogo do të jetë një prani e ndjeshme në Toronto. Diogo Jota ndërroi jetë natën e 3 korrikut 2025, mes orës 00:30 dhe 00:40. Nga gjashtëmbëdhjetë data dhe orare të mundshme, Portugalisë i ra ndeshja e 3 korrikut, e cila në Portugali do të fillojë në mesnatë. Kështu, kur të bjerë përvjetori i aksidentit rrugor që i mori jetën Diogos dhe vëllait të tij André, miqtë e tij do të jenë në fushë. Një ironi gjuhësore: të luash për të festuar një humbje.
Diogo Jota, pavarësisht orarit, është pjesë e këtij Botërori për Portugalinë. Ai do të ishte thirrur në ekip, si gjithmonë, nëse jeta e tij do të kishte vazhduar: me fanellën e kuqe ai fitoi Ligën e Kombeve në 2019 dhe 2025, duke qenë pjesë integrale e grupit. Para Botërorit, ai u emërua anëtar nderi i ekspeditës, duke e bërë Portugalinë të vetmen kombëtare që luan me 27 lojtarë, jo me 26. Prania e Diogos është edhe materiale, e stampuar në fije me ngjyra, pasi kryeministri portugez, para nisjes për në Shtetet e Bashkuara, i dhuroi skuadrës byzylykë kuq e gjelbër, ngjyrat e flamurit, të dizajnuar për t’u mbajtur edhe gjatë ndeshjeve. Mbi pëlhurë janë shkruar emrat e të gjithë lojtarëve të thirrur, plus një. Numri 21, i cili nuk mund të mbetej i lirë, u mor nga Ruben Neves, miku i tij i përjetshëm, ai që në funeral mbajti arkivolin dhe qëndron më pranë bashkëshortes së Diogos, Rute, me të cilën Diogo ishte martuar pak para vdekjes.
Neves bëri atë tatuazh në pulpën e tij të majtë dhe tetorin e kaluar, kur shënoi golin vendimtar kundër Irlandës në minutën e 91-të, puthi fanellën me numrin 21, tregoi drejt qiellit dhe uli çorapen për t’i treguar Diogon botës. Ata të dy kanë luajtur së bashku 164 herë, mes Portos, Wolverhamptonit dhe kombëtares. Kjo rastësi e 3 korrikut ka prekur të gjithë thellësisht. “Nuk do të thosha se ky përvjetor duhet të jetë veçanërisht i vështirë, është më tepër një lloj festimi,” tha Roberto Martinez. “Mendoj se duhet ta nderojmë Diogo Jotën, besoj se është një moment për të ruajtur gjithçka që kemi ndërtuar në këtë ekip, sepse filloi me të. Ne duam ta fitojmë Botërorin për të.”
Francisco Trincão theksoi se prania e mikut të vjetër i jep forcë ekipit, sikur të vepronte një forcë nga jashtë. Prindërit e Diogos, Joaquim dhe Isabel, gjetën forcën për të ardhur në Houston për të parë ndeshjen e parë. Ata takuan Infantinon dhe ishin në të vetmin vend ku djali i tyre do të kishte dashur të ishte në një mbrëmje qershori. Për të përmbyllur gjithçka, vijnë fjalët e Ruben Neves: “Unë i flas ende sot. Pak e dinë, por unë, Rute dhe Diogo kemi një grup në WhatsApp që vazhdon dhe aty flasim. Kur ndodh diçka e veçantë, unë vazhdoj t’i dërgoj mesazhet e mia atje.” Diogo ndoshta lexon, ose ndoshta sheh gjithçka.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport