Nga Auron Tare
Sot në mëngjes, në Portin e Sarandës mbërriti kroçera amerikane Seabourn. Në industrinë e turizmit dihet mirë se, kur një vend konsiderohet i pasigurt ose i përfshirë nga trazira serioze, të parat që ndryshojnë itineraret janë anijet turistike. Arsyeja është e thjeshtë: kompanitë e kroçerave përballen me kosto shumë të larta sigurimi dhe shmangin çdo destinacion që klasifikohet si problematik.
Po të ishte Shqipëria një vend i përfshirë nga trazira dhe pasiguri, kjo kroçerë nuk do të ankorohej sot në Sarandë. Përkundrazi, pas saj janë planifikuar të mbërrijnë edhe anije të tjera turistike, sipas kalendarit të zakonshëm të sezonit.
Një tregues tjetër domethënës është fakti se Ambasada Amerikane nuk ka lëshuar asnjë paralajmërim lidhur me rrezikshmërinë e protestave në Shqipëri. Kjo tregon qartë se situata nuk perceptohet si kërcënim për vizitorët e huaj.
Madje, mund të thuhet se protestat paqësore e bëjnë një shoqëri më interesante në sytë e turistëve, sepse dëshmojnë se qytetarët janë aktivë dhe të angazhuar në jetën publike të vendit.
Kërcënimi i vërtetë për turizmin shqiptar nuk janë protestat. Kërcënimi i vërtetë është betonizimi i zonave të mbrojtura, shkatërrimi i peizazheve natyrore, ndërtimet pa asnjë lidhje me arkitekturën dhe traditën vendase, si dhe transformimi i Shqipërisë në një destinacion pa identitet kulturor.
Turistët nuk udhëtojnë mijëra kilometra për të parë betonin, të cilin mund ta gjejnë kudo. Ata vijnë për natyrën, historinë, kulturën dhe veçantinë e këtij vendi. Pikërisht këto janë pasuritë që duhen mbrojtur, nëse duam një turizëm të qëndrueshëm dhe afatgjatë.
Prandaj, protesta për të mbrojtur natyrën shqiptare, trashëgiminë dhe kulturën tonë është jo vetëm një e drejtë legjitime, por edhe një shërbim i çmuar që i bëhet këtij vendi, i raskapitur prej klasës së vet politike.