U shoftë e ajo shoqëri që quan frymë politike fatkeqësinë e saj!

Nga Ylli Manjani
Për tezën e “frymës”. Nëse frymë politike quhet:
1. Dalja në rrugë me të vdekur e arkivolë në krahë;
2. Dalja në televizor me kuti vaksinash dhe me pordhë “personalitetesh” të pjerdhur;
3. Mbledhja e grumbujve të njerëzve pa maska e pa ruajtje në kulmin e valës së infektimit;
4. Bërja e fotove në rrënoja godinash të shembura nga tërmeti;
5. Hipja në lundra apo në makina borëpastrimi për të bërë një foto;
6. Dalja në dëborë për matje tensoni;
7. Dalja jashtë shteti për shoping ose për biftek;
8. Dalja 3 herë në ditë, para ose pas buke në televizor për të treguar barsaleta e rrena që mbulojnë rrenën;
9. Për çdo skandal t’ia hedhësh fajin Saliut dhe të tjerëve e të mos marrësh përgjegjësi përsa bën vetë;
Dhe pisllëqe të tilla antinjerëzore, nuk do ti desha kurrë të ishin frymë politike.
U shoftë e ajo shoqëri që quan frymë politike fatkeqësinë e saj!
Më mirë pa frymë sesa me frymë të qelbur!