Në mes të kaosit të shkaktuar nga tërmetet shkatërruese në Venezuelë, një ngjarje e jashtëzakonshme ndodhi: lindja e një foshnjeje. Eliana Garcia, një nënë 19-vjeçare për herë të parë, po kërkonte strehim së bashku me dhjetëra të tjerë, duke u larguar nga rrugët e mbushura me ndërtesa që po shembeshin rreth tyre, kur ndjeu lëngun të rrjedhë mes këmbëve. Mjekët i kishin thënë më parë se nuk mund të lindte natyrshëm për shkak të legenit të saj të ngushtë dhe një operacion cezarian ishte planifikuar për një javë më vonë. Por, në atë moment, filluan kontraksionet.
“Ndihesha sikur më duhej të urinoja. Por shtyja dhe shtyja, dhe kur asgjë nuk dilte, kuptova se foshnja po vinte,” rrëfeu Garcia për AFP në një strehimore. Ata që po iknin me të, e shtrinë mbi të vetmen çarçaf që kishin arritur të kapnin në rrëmujë, një instinkt mbrojtës duke pasur parasysh shtatzëninë e saj të avancuar. Ishte mëngjesi i hershëm i 25 qershorit. Në errësirë dhe zbathur, kunata e saj, Julia Di Giuseppe, 37 vjeçe, shkoi të kërkonte ndihmë.
Rreth saj, qyteti bregdetar ishte kthyer në një kakofoni klithmash dhe vajtimesh, ndërsa shpëtimtarët ngjiteshin mbi rrënoja për të ndihmuar njerëzit e bllokuar në ndërtesa, dhe motoçikletat zigzaguan mes rrënojave pasi tërmetet kishin shembur dhjetëra struktura. Askush nuk i dëgjoi thirrjet e Di Giuseppe për ndihmë. Ajo u kthye në fushën e bejsbollit pikërisht në kohë për të dëgjuar kunatën e saj të fillonte të lindte në mes të një serie pasgoditjesh. “Iu luta një paramediku që po kërkonte anëtarët e familjes së saj në rrënoja, dhe ajo filloi të ndihmonte,” tha Di Giuseppe.
Pa ujë apo doreza kirurgjikale, dhe vetëm me dezinfektues duarsh për higjienë, paramediku asistoi në lindje, e ndriçuar nga dritat e telefonave celularë që kishin ende bateri. Garcia, e rrethuar nga dhjetëra njerëz që harruan tragjeditë e tyre personale për disa minuta, filloi të shtynte. Kur foshnja lindi – një djalë, për habinë e familjes, të cilët prisnin një vajzë – ai nuk qau menjëherë. Por ndërsa turma e vëzhguesve shpërtheu në duartrokitje, papritmas ai filloi të qante me zë të lartë.
Hapi tjetër ishte prerja e kordonit të kërthizës, por pa mjete në dorë, “njerëzit filluan të nxirrnin lidhëset e flokëve dhe ne e lidhëm atë në të dyja anët, me shumë alkool,” kujtoi Di Giuseppe. Më vonë e prenë me një palë gërshërë thonjsh. Garcia, e cila është e ndarë nga babai i foshnjës, nuk mban mend asgjë tjetër nga ai moment. Familja e saj e transportoi si mundi, fillimisht në krahë, më pas në një karrocë plehrash me motor, dhe në fund me një ambulancë deri në një spital publik.
Mjekët ishin të mbingarkuar nga viktimat e tërmetit, por megjithatë e morën në kujdes. E gjithë familja u zhvendos në një shkollë publike që shërbente si strehimore në La Guaira, rajoni bregdetar më i goditur nga tërmetet me magnitudë 7.2 dhe 7.5, të cilat tashmë kanë lënë gati 3,700 të vdekur dhe mijëra të zhdukur. Di Giuseppe shpërtheu në lot ndërsa shikonte Elianën duke ushqyer me gji djalin e saj. “Ne e shpëtuam atë, por humbëm dy mbesat tona,” tha ajo. Vajzat, 14 dhe 11 vjeçe, u gjetën në rrënojat e ndërtesës së apartamenteve ku jetonin. Të shpërfytyruara nga ton betoni, babai i tyre i njohu vetëm nga byzylyku i argjendtë që vajza më e madhe mbante në kyçin e dorës. Nëna e vajzave, motra e Garcias, dhe një nip janë ende të zhdukur. Eliana kishte planifikuar ta quante foshnjën e saj Daniel Eduardo nëse do të ishte djalë. “Por motra ime gjithmonë më thoshte ta quaja Gael,” qau e reja. “Kështu, për hir të saj, vendosa ta quaj Gael Jesus. Është mënyra ime për ta pasur atë këtu me mua.”
Marrë nga France 24 Live News