Zgjedhjet për Bashkinë e Tiranës nuk do të jenë thjesht një garë mes Partisë Socialiste dhe opozitës. Ato mund të kthehen fillimisht në një betejë brenda vetë Partisë Socialiste.
Erion Braçe nuk e ka fshehur se dëshiron të jetë kandidati i PS-së për Tiranën. Është një ambicie legjitime politike. Por problemi lind nëse kjo ambicie përplaset me vullnetin e kryetarit të PS-së, Edi Rama, i cili, sipas sinjaleve politike, duket se preferon një emër tjetër.
Historia e PS-së tregon se Edi Rama nuk ka toleruar kurrë sfida të hapura ndaj vendimeve të tij. Të gjithë ata që kanë provuar të krijojnë një pol alternativ brenda partisë, herët ose vonë janë larguar ose janë margjinalizuar politikisht. Ky është një fakt i njohur i mënyrës se si ka funksionuar PS gjatë viteve të fundit.
Nëse Erion Braçe vendos të këmbëngulë publikisht deri në fund për kandidaturën, ai nuk do të sfidojë vetëm një vendim për Bashkinë e Tiranës. Ai do të sfidojë modelin e drejtimit të Partisë Socialiste. Pikërisht këtu fillon problemi.
Braçe ka një profil ndryshe nga shumica e drejtuesve socialistë. Ai është ndër të paktët që ka guxuar të kritikojë ministra, institucione, oligarkë dhe shpesh edhe vendimmarrjen e qeverisë së tij. Kjo i ka dhënë kredibilitet tek një pjesë e opinionit publik, por nuk do të thotë se ai ka një shumicë politike brenda strukturave të PS-së.
Nëse nuk zgjidhet kandidat dhe e pranon vendimin, çështja mbyllet brenda një dite. Por Braçe nuk pranon që kandidati për kryebashkiak të emërohet nga Kryeministri. Ndaj nëse Braçe mobilizon mbështetësit e tij ose krijon një klimë pakënaqësie në bazën socialiste, atëherë PS rrezikon të hyjë në zgjedhjet më të rëndësishme vendore me plagë të hapura. Deputeti Braçe nuk përtyp lehtë spostimin pa garë, ai ka dhënë prova se del hapur në strukturat e PS kur nuk bindet.
Braçe kërkon që emri kandidat për kryebashkiak në Tiranë (dhe kudo) të zgjidhet nga anëtarsia socialiste e jo nga Rama. Kjo është sfidë e hapur për autoritetin e padiskutueshëm të kryeministrit. Bile ia ul autoritetin e tij absolut në sytë e anëtarsisë socialiste.
Kjo është pikërisht ajo që pret opozita. Ajo e di se është shumë më e lehtë të fitosh kur kundërshtari hyn në garë i përçarë sesa kur hyn i bashkuar.
Megjithatë, ekziston edhe një pyetje që socialistët duhet t’ia bëjnë vetes: a është normale që një parti e madhe, pas më shumë se një dekade në pushtet, ta zgjidhë kandidatin vetëm mbi bazën e vullnetit të një njeriu? A nuk do të ishte më demokratike që kandidaturat për bashkitë më të rëndësishme të kalonin në një proces konsultimi real me strukturat dhe anëtarësinë?
Një parti fiton zgjedhje jo vetëm me disiplinë, por edhe me bindje. Kur mungon debati, rritet pakënaqësia. Kur mungon meritokracia, shtohen ambiciet e pakontrolluara. Dhe kur këto dy elemente bashkohen, çdo parti, sado e fortë të duket, fillon të prodhojë kriza nga brenda.
Në fund, sfida nuk është nëse Erion Braçe do të jetë apo jo kandidat. Sfida e vërtetë është nëse Partia Socialiste do të arrijë ta menaxhojë këtë proces pa krijuar një konflikt të brendshëm që mund t’i kushtojë politikisht në Tiranë.
Sepse historia politike shqiptare ka treguar një rregull të thjeshtë: zgjedhjet nuk i humbet gjithmonë nga forca e kundërshtarit. Shpesh i humbet nga gabimet dhe përçarjet e veta.
Dhe të mos harrohet se Erion Braçe nuk është kockë e lehtë për t’u gëlltitur, paçka se ka mish të paktë! Eshtë nga ata që të mbetet në fyt!
Por nëse Braçe merr kandidimin dhe fiton zgjedhjet në Bashkinë e kryqytetit, ai mund të jetë shumë i pushtetshëm edhe për më lart, sepse Edi Rama nuk do të jetë gjithë jetën kryetar i PS. Historia politike ka treguar se kryebashkiakët janë kthyer në njerëz me pushtet të fortë në partitë politike kryesore. Mundet që Braçe të mos ketë synime të tilla por një fjalë e urtë popullore thotë se “oreksi vjen duke ngrenë”!
Gjithsesi Erion Braçe e di mjaft mirë se po nuk kandidoj për kryebashkiak nuk do të jetë më në listat e PS për deputet. Ndaj beteja do jetë jetike dhe Braçe nuk dorëzohet!