Kur një ekip reagimi ndaj fatkeqësive e nxori më në fund në siguri më 4 shtator, pyetja e parë e Sah-ut tregoi se sa thellë e kishte çorientuar kjo përvojë e tmerrshme. “Kur u shpëtova, pyetja ime e parë ishte: sa ditë kanë kaluar?” tha Sah, 30 vjeç, për AFP-në në një intervistë, ndërsa ishte rrugës për në shtëpinë e tij në distriktin Saptari të dielën. “Ai tha se kishin kaluar 10 ditë. Unë mendoja se kishin kaluar vetëm disa ditë.” Sah ishte mes qindra punëtorëve në një sërë projektesh hidroenergjetike të goditura nga përmbytja katastrofike e 26 gushtit, e shkaktuar nga një shembje malore glaciale në kufirin Kinë-Nepal. Mbijetesa e jashtëzakonshme e Sah-ut ishte një rreze e rrallë shprese pas një fatkeqësie që vrau të paktën 1,429 njerëz dhe la më shumë se 5,640 të zhdukur, shumica dërrmuese në Nepal.
Duke u përpjekur të mbante lotët ndërsa miqtë dhe familja e mirëpritën me kurora lulesh dhe një tortë, Sah kujtoi se si fatkeqësia goditi me një shpejtësi marramendëse. “Isha në detyrë, dhe papritmas një përmbytje e papërfytyrueshme na goditi, me valë si cunami që ishin disa metra të larta,” tha ai. Punëtorët kishin marrë paralajmërime se ujërat e përmbytjes po afroheshin, por nuk patën kohë të mjaftueshme për të shpëtuar. “Ne morëm informacion për të qëndruar vigjilentë, se po vinte një përmbytje e madhe. Sa më shumë që ishte e mundur, u përpoqëm të ishim vigjilentë dhe të evakuonim miqtë tanë,” tha Sah. “Por uji nuk na dha shumë kohë… ne fikëm gjithçka dhe u përpoqëm të shpëtonim dhe evakuonim miqtë tanë.” Brenda pak minutash, megjithatë, tuneli u gëlltit nga ujërat e furishme.
Shkalla e madhe e përmbytjes ishte ndryshe nga çdo gjë që dëshmitarët kishin parë më parë, me qeverinë që drejtonte gishtin nga ndikimi i tmerrshëm i rritjes së temperaturave globale në malet Himalaje të Nepalit. I ndarë nga kolegët e tij, Sah e gjeti veten të bllokuar me pak ide nëse dikush do ta arrinte ndonjëherë. Besimi i tij hindu e ndihmoi ta kalonte ditët e errësirës dhe izolimit. “Mbijetova për shkak të besimit dhe vetëbesimit tim të thellë,” tha ai. “Unë po këndoja Maha Mantra (lutje hindu), dhe energjia hyjnore që mora për shkak të kësaj më lejoi të mos kisha frikë apo dëshpërim,” tha ai. “Isha në gjendje të qëndroja atje.” Pa ujë të pastër për të pirë, ai mbijetoi me çfarëdo që mund të gjente. “Kishte ujë, por ishte i turbullt,” tha ai. “Kisha vetëm atë.”
Errësira dhe izolimi mund të kishin qenë dërrmuese, por Sah nuk ishte plotësisht vetëm. Një tjetër punëtor i bllokuar, Kabir Maharjan, 45 vjeç, kishte mbijetuar aty pranë. “Ishim të ndarë, por flisnim me njëri-tjetrin.” Aftësia për të dëgjuar një zë njerëzor i ofroi një shpëtim Sah-ut. Përfundimisht, pas ditësh gërmimesh dhe përpjekjesh të mundimshme shpëtimi, ekipet e kërkimit depërtuan te burrat e bllokuar dhe i nxorën ata gjallë. Gruaja e Sah-ut, Lakshmi Kumari Sah, tha se ajo nuk e humbi kurrë shpresën për të parë sërish burrin e saj. “Zoti na ka ndihmuar, ne kishim shpresat tona,” tha ajo, duke mbajtur vajzën e saj në krahë.
Sah, i cili kaloi disa ditë duke u rikuperuar në një spital në Katmandu, thotë se ka emocione të përziera. “Jam i lumtur, por ndihem edhe i trishtuar,” tha ai. “Arrita të fitoja një jetë të dytë, të mbijetoja atje. Por shumë nga miqtë tanë ishin atje.” Ndërsa shpëtimtarët vazhdojnë të kërkojnë nëpër tunele, Sah u bëri thirrje autoriteteve të mos i braktisin përpjekjet. Një punëtor kinez u shpëtua më 5 shtator, një ditë pas Sah-ut – por nuk janë dëgjuar shenja jete që atëherë. “Shpresoj që qeveria të vazhdojë kërkimin dhe shpëtimin. Është e mundur që dikush mund të jetë ende gjallë,” tha ai. “Ose ata do të mund të gjejnë trupat e miqve që kanë ndërruar jetë dhe t’ua dorëzojnë familjeve të tyre.”
Marrë nga France 24 Live News