Gjergj Luca: Dashuria e njerëzve punëtorë nuk buron nga makutëria e lekëve, por nga shpërndarja e tyre për kauza fisnike

Nga Albert Vataj

“Dashuria e njerëzve punëtorë nuk buron nga makutëria e lekëve, por nga shpërndarja e tyre për kauza fisnike. Faleminderit të gjithëve që kontribuoni”. Me këto fjalë sipërmarrësi Gjergj Luca shoqëron një video të xhiruar në “Tempullin e Shpirtit”, një hapësirë kushtuar kujtesës, identitetit dhe promovimit të vlerave më përfaqësuese të kombit shqiptar, në Fish City Apolloni Rozafa. Është një mesazh që e zhvendos kuptimin e pasurisë nga ajo që grumbullohet tek ajo që ndahet, nga ajo që zotërohet tek ajo që u kthehet njerëzve në formën e mirësisë.

Në këtë tempull të kujtesës dhe shpirtit, Luca ka vendosur një kuti donacionesh, ku vizitorët e shumtë që kanë mbërritur nga Shqipëria dhe nga vende të ndryshme të botës kanë mundur të lënë kontributin e tyre. Një kuti e vogël në përmasë, por që mbart një ide të madhe, bujaria e njeriut nuk matet vetëm me shumën që jep, por me zemrën me të cilën e jep.

Këtë herë, destinacioni i kësaj bujarie u bë Qendra e Fëmijëve me Aftësi Ndryshe në Fier, për të cilën nevojiten ndërhyrje konkrete në infrastrukturë dhe në kushtet e përditshme të fëmijëve. Në këtë moment ishin të pranishëm edhe nënkryetarja e Bashkisë Fier, znj. Mirela Pitushi, si dhe drejtori i Qendrës së Fëmijëve me Aftësi Ndryshe, Enri Lulaj. Duke shpjeguar arsyen e vendosjes së kutisë së kontributeve në Tempullin e Shpirtit, Gjergj Luca tha se e kishte bërë këtë si një akt të drejtpërdrejtë besimi te bujaria e njerëzve.

“Te “Tempulli i Shpirtit”, në mënyrë, le të themi, abuzive, vura një kuti kontributesh me kryq dhe gjysmëhënë të kuqe. Dhe këtë kontribut të vizitorëve që kanë ardhur nga gjithë Shqipëria dhe nga gjithë bota, të turistëve dhe tonëve, ku ta dërgoj këtë zemër bujare, këtë mirësi të njerëzve, këtë shpirt bujar? Në konsultim, m’u bë e pranishme nevoja për një ashensor dhe një palestër në Qendrën e Fëmijëve me Aftësi Ndryshe.”

Është një zgjedhje që e kthen donacionin në diçka më shumë se një shumë parash. Është një urë mes atyre që japin dhe atyre që kanë nevojë. Një mënyrë për t’i dhënë kuptim konkret vizitës, turizmit, kujtesës dhe përvojës njerëzore që krijohet në këtë hapësirë.

Luca bëri të ditur se do ta dyfishojë shumën e mbledhur në kuti, në mënyrë që të mundësohet realizimi i këtyre dy nevojave, ashensori dhe palestra. Synimi, sipas tij, nuk është vetëm përmirësimi i kushteve fizike, por edhe krijimi i një mjedisi ku fëmijët të ndihen të përfshirë, të mbështetur dhe mbi të gjitha, jo të braktisur.

Ai premtoi se do të kontribuojë në të njëjtën mënyrë edhe në të ardhmen, sa herë që kutia të hapet dhe të mblidhen kontribute të reja. Sepse një kuti e tillë nuk duhet parë vetëm si një enë ku hidhen para. Ajo është, në një kuptim më të thellë, një arkë e vogël e solidaritetit njerëzor. Brenda saj nuk mblidhen vetëm monedha e kartëmonedha; mblidhen besimi, mirënjohja, dashamirësia dhe dëshira për të qenë pranë dikujt që ka nevojë.

Por gjesti nuk u ndal këtu. Gjergj Luca u tha drejtuesve vendorë të pranishëm se fëmijët e Qendrës, së bashku me nënat e tyre, do të ftohen në Rozafa Apolloni, ku do të organizohet një festë për ta. Sepse mbështetja nuk është vetëm një çështje infrastrukture. Ndonjëherë, ajo fillon me një tryezë, me një buzëqeshje, me një ditë ndryshe, me ndjesinë se dikush të ka menduar dhe të ka hapur derën.

Një Rozafa e tëra rozë për nënat

Në të njëjtin frymë solidariteti, Luca foli edhe për Muajin Rozë, duke shprehur vullnetin që hapësirat e Rozafa Apolloni të vishen me ngjyrën rozë si një mesazh sensibilizimi dhe mbështetjeje për gratë.

Ftesa u drejtohet nënave, motrave dhe grave, atyre që përballen me probleme shëndetësore, por edhe atyre që, në dukje, nuk kanë një problem, të ndalen, të kujdesen për veten, të kontrollohen, të mos e shtyjnë kujdesin për shëndetin deri në çastin kur mund të jetë tepër vonë. Në këtë kontekst, mesazhi është i thjeshtë dhe njerëzor: diagnostikimi nuk duhet të jetë një udhëtim i vetmuar. “Sepse të diagnostikohesh sot nuk do të thotë se ti je e vetme. Jemi të gjithë bashkë”, u shpreh në mbyllje nënkryetarja e Bashkisë Fier.

Dhe ndoshta pikërisht këtu qëndron thelbi i gjithë këtij akti: te fjala bashkë. Sepse një shoqëri nuk matet vetëm me pasurinë që krijon, por edhe me mënyrën se si sillet me ata që kanë më shumë nevojë për të. Nuk është vetëm sa ndërtojmë, por edhe për kë ndërtojmë. Nuk është vetëm sa kemi, por çfarë bëjmë me atë që kemi.

Duart që luten për të gjithë

Në qendër të Tempullit të Shpirtit, një monument i duarve të vendosura në pozicion lutjeje, që përfaqësojnë Nënë Terezën, e përmbyll këtë rrëfim me një simbolikë të fuqishme. Duke treguar duart, Luca tha: “Këto duar të Nënë Terezës do të luten për ju dhe t’ua bëjnë sa më të përballueshme problemet tuaja”. Është një figurë që e tejkalon aktin e një donacioni. Duart që janë ngritur në lutje nuk mbajnë asgjë për vete. Ato janë bosh nga pasuria, por të mbushura me kuptim. Dhe ndoshta ky është mesazhi që “Tempulli i Shpirtit” kërkon të përcjellë, se njeriu nuk bëhet më i pasur duke mbledhur gjithnjë e më shumë për vete, por duke ditur se kur dhe ku duhet të hapë duart. Një kuti mbledh kontributet. Një zemër i kthen ato në shpresë. Dhe një tempull i kujtesës u jep atyre një kuptim që shkon përtej parasë, të mos lëmë askënd të ndihet i vetëm. Në fund të fundit, kjo është edhe një mënyrë për ta kuptuar bujarinë: jo si humbje të asaj që ke, por si fitim të një bote ku mirësia e njërit bëhet lehtësim për tjetrin.