Zonjë e panjohur, ti kurrë s’ke për ta ditur…

Nga Zija Çela –

I pashe, sapo i pashe nga ballkoni… Ata ishin tre. Nje burre, nje grua, nje femije ne karroce. Dhe kur u afruan, prape nuk e prishen formacionin. Gruaja ecte, shtynte karrocen dhe fliste gjithe embelsi me te shoqin. Burri i gjate e kishte nxjerre me te djathte. Vura re se nga berryli e poshte atij i mungonte pjesa e krahut te majte. Por pellemben e krahut tjeter e kishte mbeshtetur ne supin e se shoqes. Cfare bisedonin nuk e di, vecse ai i gjegjej plot perzemersi.

Para se te merrnin kthesen, iu desh te ndaleshin disa here, duke u hequr menjane. I parakaloi nje biciklist me zile. Pastaj ca kembesore te nxituar. Pastaj nje motor picerie, qe gumezhinte si grerez e kuqe.

Megjithate, kur moren kthesen, ishin ende ne ate formacion te lidhur. Formacioni tresh. Nje femije ne karroce, nje grua qe e shtynte, nje burre qe i mungonte gjysma e nje krahu, por pellemben e tjetrit e kishte mbeshtetur ne supin e se shoqes. Me dhane ne cast perqasjen e trekendeshit. Hipotenuza ishte burri, kateti i shkurte femija, ndersa baza… Baza ishte gruaja.

Me vjen keq Pitagora, i madhi Pitagora, por kjo siperfaqe nuk mund te matet dot me Teorine tende boterore te Trekendeshave.

Por as ti, zonje e panjohur, kurre s’ke per ta ditur se Zija Cela te ka xhan. Zoti te ndihte per t’i dale gjithnje zot familjes tende.