Në kuadër të “Festival Sport Trento”, një ngjarje e mbushur me nostalgji dhe analiza të thella mbi futbollin italian, ish-trajneri Fabio Capello, Zvonimir Boban dhe Paolo Di Canio, së bashku me talentet e Sky Federica Masolin dhe Paolo Condò, ishin protagonistë të takimit “Sky Calcio show – Spektakli i Kupave”. Teatri Sociale ishte plot, me personalitete si Urbano Cairo, president i Torinos dhe Rcs Media Group, si dhe Stefano Barigelli, drejtor i Gazzetta dello Sport, në rreshtin e parë. Capello, i pyetur për Milanin, theksoi se trajneri duhet të kuptojë lojtarët që ka në dispozicion, duke lënë të kuptohet se ndoshta kjo nuk ka ndodhur plotësisht. Kjo deklaratë ndezi publikun, mes kujtimeve të triumfeve të dikurshme evropiane dhe vështirësive aktuale të klubeve italiane.
Capello analizoi situatën e Milanit, duke thënë se vitin e kaluar ishin pranë kualifikimit në Champions League, por diçka ndodhi. Ai vlerësoi Amorim për rregullimin e skuadrës pa bërë revolucione, pasi sipas tij, te Milani nuk mund të bëhen revolucione. Boban, me një goditje të fortë, theksoi se nëse objektivi i Milanit është vetëm kualifikimi në Champions League, atëherë asgjë nuk ka kuptim. Ai argumentoi se Milani, ashtu si Juventusi dhe Interi, duhet të synojë fitoren, jo thjesht pjesëmarrjen, pavarësisht ndryshimit të kohërave. Di Canio shtoi se pret që Juventusi dhe Milani të arrijnë të paktën në gjysmëfinale të Europa League këtë vit.
Diskutimi u zhvendos te epoka e artë e viteve ’80 dhe ’90, kur Evropa ishte “kopshti i lojërave” për klubet italiane. Capello dhe Boban ndanë detaje të pasme nga finalja legjendare e Champions League e 18 majit 1994, Milan-Barcelona 4-0. Capello zbuloi se pas një humbjeje të keqe me Fiorentinën, ai kuptoi se Desailly nuk mund të luante si qendërmbrojtës. Me mungesat e Baresit dhe Costacurtës, ai revolucionarizoi mbrojtjen, duke vendosur Gallin dhe Maldinin në qendër, Panuccin majtas dhe Desailly më përpara. Boban shtoi se atë mbrëmje ndryshuan edhe skemën e lojës, me një romb të gjerë dhe Albertinin mbi Guardiolën, duke e cilësuar atë si ndeshjen e tij më të rëndësishme me Milanin.
Capello rrëfeu motivimin e tij personal për atë fitore. Ai kishte vënë re arrogancën e Johan Cruijff para ndeshjes dhe kujtonte një episod të vitit 1973, kur Cruijff, pas fitores së Ajaxit kundër Juventusit në Beograd, hodhi kupën me përbuzje. “Atë ditë mendova: do të ta bëj të paguash, do të vijë dita kur do të ta përplas kupën në kokë,” tha Capello. Dhe ajo ditë erdhi me fitoren 4-0 të Milanit. Di Canio kujtoi grindjet e tij me Capellon, duke treguar një episod kur trajneri u zemërua me dy miq të tij që shikonin stërvitjen nga larg. Capello u përgjigj se lojtari mendon për vete, ndërsa trajneri duhet të mendojë për skuadrën.
Boban shpjegoi pse Capello ishte një trajner i madh: “Sepse na kuptonte ne, dhe kuptonte shumë më tepër se ne. Gjithmonë kam vlerësuar qartësinë e tij, ishte transparent. Ai më formoi si futbollist: unë në Kroaci, ish-Jugosllavi, luaja si numër 10, por në gjashtë kampionate nuk kisha rikuperuar asnjë top. Me Capellon mësova se çfarë do të thotë, vërtet, të luash për skuadrën.” Ai gjithashtu theksoi ndryshimin mes Serie A të dikurshme dhe asaj të sotme. Boban refuzoi oferta nga klube si Barcelona, Real Madrid dhe Marseille, të cilat ofronin kontrata dyfish më të larta, për të zgjedhur Milanin, sepse Serie A ishte pika kulmore e futbollit botëror. Capello zbuloi edhe një histori të fundit, kur si trajner i Juventusit, gjatë Trofeut Gamper, i kërkoi Rijkaardit të merrte në huazim një djalosh fenomenal, Leo Messin, por pa sukses.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport