Shqipëria u mund 2-1 nga Finlanda, por kjo humbje lë pas zemërim dhe një debat të fortë mbi arbitrimin. Kuqezinjtë merituan respekt për qëndresën e tyre. Gjykimi i irlandezit Robert Hennessy, përkundrazi, meriton kritikë të ashpër për episodet që përcaktuan rrjedhën e takimit.
Rasti i Uzunit, ku ishte penallti, dhe faulli i diskutueshëm nga i cili erdhi goli i dytë i Finlandës janë dy momente që kërkojnë shpjegim. Kur në njërën anë kontakti nuk mjafton për të akorduar penallti, ndërsa në anën tjetër një ndërhyrje e debatueshme ndëshkohet me faull, pyetja është e drejtpërdrejtë: ku është standardi i njëjtë i gjykimit?
Shqipëria nuk kërkon favore. Kërkon që bilbili të ketë të njëjtën masë për të dyja skuadrat. Ky është minimumi që duhet të garantojë një arbitër në një ndeshje ndërkombëtare.
Të luash me dhjetë lojtarë për më shumë se 70 minuta do të thotë të përballosh një barrë të jashtëzakonshme fizike dhe taktike. Shqipëria e përballoi këtë vështirësi duke luftuar deri në fund. Pikërisht për këtë arsye, çdo vendim i diskutueshëm rëndon edhe më shumë: pas çdo aksioni qëndrojnë sakrifica, lodhja dhe përpjekja e një skuadre që kërkon të mbetet në lojë.
Hennessy penalizoi Shqipërinë në momente vendimtare. Kjo përshtypje duhet marrë seriozisht dhe episodet duhen shqyrtuar me pamje e argumente. Gjyqtari dukej sikur nuk gjykonte ndeshje futbolli, por shqiptarë në Irlandë që krijojnë probleme rendi publik.
Federata Shqiptare e Futbollit duhet të kërkojë vlerësim të argumentuar të episodeve të kundërshtuara.
Kuqezinjtë dolën nga fusha me një humbje, por me dinjitetin e një skuadre që luftoi. Gjyqtari irlandez Hennessy krijoi pikëpyetje të rënda mbi gjykimin e tij. Ai ishte hapur, po krejt hapur kundër Shqipërisë.
