Blloku italian i Interit ringjallet: Nga “Turbo Dimarco” te Bastoni me mbështetje VIP dhe Barella i emocionuar

Pas një periudhe të vështirë dhe zhgënjyese, blloku italian i Interit, i njohur si “azzurri”, ka përjetuar një ringjallje të fuqishme, duke shuar etjen e tyre dhe duke ribashkuar zemrat e thyera. Kjo ringjallje u shfaq në mënyrë të theksuar pas zhgënjimit të madh të përjetuar në nivel kombëtar, me klubin që kishte frikë nga një ndikim negativ në kampionat. Megjithatë, përgjigja e lojtarëve që u kthyen nga Ballkani “me kocka të thyera” ishte më e mira e mundshme. Kjo nuk ishte vetëm një shpërthim krenarie individuale, por edhe një reagim kolektiv, i mundësuar nga mbështetja e menjëhershme e të gjithëve. Shoqëria e Interit qëndroi pranë bërthamës italiane çdo ditë, me të gjithë stafin drejtues të vendosur në Appiano Gentile, duke ofruar mbështetje të palëkundur. Kjo ringjallje simbolizon një moment kthese, ku dëshira për sukses dhe bashkimi i ekipit u bënë forca shtytëse pas një periode pasigurie dhe kritikash.

Në qendër të kësaj feste dhe ringjalljeje ishte Alessandro Bastoni, emri i të cilit po qarkullon gjerësisht, nga Barcelona në Milano. Para ndeshjes kundër Romës, Bastoni kishte lexuar në Appiano një banderolë të gjatë dedikuar atij: “Koka lart dhe pa frikë, ke njerëzit e tu pranë”. Ai e mori fjalën, duke mbajtur kokën lart, me sytë drejt tribunave dhe më pas vigjilent rreth e rrotull për të parë madhështinë e San Siros. Në momentin e zëvendësimit, ovacioni për të ishte total, përqafues dhe i paharrueshëm. Edhe ditë pas ndeshjes, mesazhet e mbështetjes vazhdojnë të vijnë në telefonin e tij, nga kryebashkiaku Sala deri te një WhatsApp i këndshëm me qindra firma të tifozëve të famshëm, anëtarë të grupit “Inter-Nati”. Kjo mbështetje e larmishme përfshinte figura si Stefano Boeri, Valentino Rossi, Elio, Nicola Savino, Massimo Recalcati dhe Alessandro Profumo. Bastoni është plotësisht i vetëdijshëm se në stadiumet e tjera situata nuk do të jetë e njëjtë dhe se kundërshtimi ndaj tij, i lindur nga rasti Kalulu dhe i destinuar të rritet ndjeshëm pas kartonit të kuq në Bosnjë, do të vazhdojë. Megjithatë, nga ky moment, humori i tij nuk do të jetë më nën presion. Pak para ndeshjes, një përkëdhelje i kishte ardhur edhe nga presidenti i tij, Beppe Marotta, i cili deklaroi: “Bastoni nuk e meriton këtë trajtim, në jetë gabon, ndërsa në Itali të gjithë janë psikologë dhe ekspertë futbolli, pa marrë parasysh me çfarë njeriu ke të bësh… Lexoj se duhet të largohet nga Italia, por Bastoni është një pasuri e Interit dhe e Italisë. Nuk ka ekstreme dhe kushte, por të gjitha këto situata do të trajtohen më vonë…”. Marotta aludonte për interesin e Barcelonës, e cila tashmë e sheh atë pranë Cubarsì-t në mbrojtjen e së ardhmes. Nëse do të largohej nga Italia me një tjetër Scudetto në vitrinë, i treti në karrierë, kjo do t’i jepte një ndjenjë përmbushjeje udhëtimit të tij. Ndoshta, ndërkohë, klima rreth tij mund të bëhej më pak toksike.

Pas zëvendësimit, Bastoni priti në stol edhe përqafimin e shokut të tij, Nicolò Barella, i cili ishte transformuar nga emocionet deri në lot, dhe kishte ardhur aty vetëm për të përqafuar fillimisht Bastonin dhe më pas Chivun. Goli i mesfushorit nuk ishte aspak banal, jo vetëm sepse erdhi në ndeshjen e parë pas Bosnjës, por edhe sepse kurorëzoi një performancë me intensitet të rrallë këtë sezon. Një gëzim i tillë, në fund të fundit, i kishte munguar prej kohësh: goli i tij i fundit në Serie A datonte më 4 tetor të vitit të kaluar, kundër Cremoneses. Gjashtë muaj të plotë agjërimi, megjithëse, për të thënë të vërtetën, disa shenja rritjeje ishin vënë re kohët e fundit. Me golin e fundit, Nicolò mori pjesë në shënimin e golave në tre ndeshje radhazi në kampionat për herë të parë që nga tetori 2022. Ai pothuajse u prek kur shokët e skuadrës i hidheshin sipër pasi theu linjën e Romës në aksionin e golit të pestë. Ai mbante duart në fytyrë sepse ditët e fundit të zeza i kishte vuajtur më shumë se të tjerët; edhe për këtë arsye, ai shijoi përqafimet zikaltër një nga një, veçanërisht atë me trajnerin e tij, me një vlerë shumë të lartë simbolike.

Një histori më vete është ajo e Federico Dimarcos, i cili në këtë rast nuk mori pjesë drejtpërdrejt në asnjë nga pesë golat, por gjithsesi po rimerr formën. Fakti që ai ka rifituar zotërimin e krahut të majtë do të jetë një faktor kyç në këtë përpjekje të fundit për Scudetto. Edhe Dimarco, i cili në Kombëtare nuk kishte të njëjtin motor zikaltër, dha shenja rimëkëmbjeje, duke qenë vendimtar në lidhjen e majtë me Bastonin. Edhe anësori i Interit dhe Kombëtares do ta kujtojë këtë Pashkë të ringjalljes. Përveç mbështetjes së klubit, dhomat e zhveshjes u bashkuan në një diskutim të vazhdueshëm të udhëhequr nga kapiteni, Lautaro Martinez, i cili do të shkojë në Botërorin Amerikan si kampion në fuqi. Para dhe pas ndeshjes, privatisht dhe publikisht, Lautaro theksoi se tani Scudetto është edhe më i domosdoshëm, duke e parë atë si një balsam kundër çdo dhimbjeje të kaluar. Për më tepër, tifozët kënduan me decibel maksimalë, duke i ngritur ato në momentin e koreve për “veteranët e tyre të plagosur”, duke treguar një mbështetje të zjarrtë dhe emocionale.

Pjesën tjetër e bëri Cristian Chivu, një psikolog i shkëlqyer dhe i aftë për të punuar me krenarinë, një ndjenjë e ndezur që mund të shkojë shumë përtej çdo zhgënjimi. Një pjesë e madhe e shpëtimit të “Ital-Interit” i detyrohet pikërisht trajnerit rumun. Chivu i referohej edhe anësorit të tij (Dimarco) kur, në fund, fliste për këtë “Ital-Inter” të ringjallur papritur: “Performanca e ‘azzurrëve’ ishte thjesht e mrekullueshme”, tha trajneri rumun. Por duhet treguar kujdes edhe ndaj pjesës tjetër të fjalimit të tij, një paralajmërim shumë i qartë për të ardhmen: “Me atë që ka ndodhur duhet të bashkëjetojmë, por duhet të mësojmë nga gabimet, përndryshe…”. Kjo thekson rëndësinë e reflektimit dhe përmirësimit të vazhdueshëm, duke e kthyer zhgënjimin në një mundësi për rritje dhe sukses të ardhshëm.

Marrë nga La Gazzetta dello Sport