Botërori i fundit u mbyll me triumfin e Spanjës, e cila me një shkëlqim të papritur në kohën shtesë, i rrëmbeu titullin nga këmbët gjeniale të Lionel Messit, kur Argjentina, me dhjetë lojtarë, po shpresonte te penalltitë. Skuadra më e mirë fitoi, duke mposhtur njëra pas tjetrës finalistet e Katarit katër vjet më parë. Edhe pa shkëlqimin e plotë të Yamal, i cili ende nuk ka praninë skenike të një protagonisti të madh, Spanja arriti të imponohej falë forcës, rinisë dhe shkëlqimit të saj. Trajneri de la Fuente, i cili erdhi në Kombëtare pas një karriere federale në krye të U-21, i dha Spanjës një prirje sulmuese, duke shkuar në disa raste deri në guxim të tepruar. Fitorja e tij në Kampionatin Evropian dhe Botëror do të shërbejë si shembull. Mrekullia e fundit nuk iu realizua Messit, i cili dukej shumë i vetëm në një skuadër të lodhur dhe të konsumuar, duke shënuar kështu Botërorin e fundit të një fenomeni.
Ky Botëror do të mbahet mend edhe për marrëdhënien e veçantë mes presidentit të FIFA-s, Gianni Infantino, dhe presidentit amerikan, Donald Trump. Ndërsa marrëdhëniet e ngushta dhe miqësore mes FIFA-s dhe vendit organizator, në këtë rast Shteteve të Bashkuara, janë normale dhe madje të dëshirueshme, këtë herë u shkua përtej. Skualifikimi i ngrirë i Balogun, me kërkesë të Trumpit, kujtoi edicionet më të këqija të Botërorëve, të cilat nuk kanë shkëlqyer kurrë si një garë e papërlyer. Favorizimet ndaj skuadrave të vendeve pritëse kanë shënjuar historinë e Kupës Rimet dhe më pas të Kampionatit Botëror. Për fat të mirë, kjo çudi me Balogun nuk ndikoi në rezultatin përfundimtar, pasi Shtetet e Bashkuara ishin aq zhgënjyese saqë as Trumpi nuk mundi të bënte mrekullinë për t’i çuar në finale, siç ëndërronte spoti i Fox.
Duke analizuar katër gjysmëfinalistet, rezultati pasqyron me saktësi atë që u pa në fushë. Evropa mbetet kontinenti udhëheqës në futboll, me përjashtim të Leo Messit, i cili konsiderohet lojtari më i madh i këtij shekulli, me diferencë të madhe. Megjithatë, kjo është e njëjta Evropë që Infantino e penalizon sa herë që mundet, duke preferuar shumë më tepër vendet e pasura arabe dhe vendet e shumta afrikane. Të parët ofrojnë para, ndërsa të dytët sigurojnë vota. Ky sistem i Infantinos funksionon në këtë mënyrë prej kohësh. Botërori i mëparshëm u zhvillua në Katar në dimër, duke përmbysur Ligën e Kampionëve dhe kampionatet kombëtare evropiane. Ai i vitit 2034 do të zhvillohet në Arabinë Saudite, e cila së bashku me Katarin ka konfirmuar se është ende në nivelin zero të futbollit, pavarësisht investimeve të pakufizuara. Zgjerimi i Botërorit, si në numrin e pjesëmarrësve ashtu edhe në atë të ndeshjeve, ka shpërblyer padyshim Azinë dhe Afrikën më shumë sesa Evropën, e cila është gjithmonë antagoniste elektorale e Infantinos.
Ne, si “Gazzetta”, i kemi treguar të gjitha këto gjatë javëve të fundit, duke ruajtur gjithmonë korrektësinë që e dallon këtë gazetë në historinë e saj 130-vjeçare. Presidenti Infantino shkroi një artikull për ne në fillim të turneut, dhe ne publikuam ekskluzivisht intervistën me Andrew Giuliani, delegatin e Trumpit për Botërorin. Megjithatë, në prag të finales, FIFA vendosi të përgjysmonte akreditimet e dhëna “Gazzetta”-s, të cilat ishin konfirmuar një ditë më parë. FIFA siguroi se vendimi nuk kishte asnjë lidhje me kritikat ndaj Infantinos. Ne e pranojmë shpjegimin, por e kemi të vështirë të besojmë se u diktua nga rastësia. Mund të themi se rasti u tregua aq i saktë sa goditi ata që shkaktonin më shumë shqetësim. Për ne nuk ndryshon asgjë. “Gazzetta” ishte para FIFA-s dhe, natyrisht, edhe para Infantinos. Do të jetë edhe pas tyre.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport