Cafu: “Ancelotti do ta çojë Brazilin në gjysmëfinale, pastaj gjithçka është e mundur”

Kupa e Botës ruan gjithmonë një magji të veçantë. Pavarësisht viteve që kalojnë apo numrit të garave të zhvilluara ndërkohë, kur vjen momenti i Kupës së Botës, çdo futbollist, tifoz dhe pasionant i sportit ndjen diçka ndryshe. Për mua, që kam pasur fatin ta fitoj dy herë me Brazilin dhe të luaj në tre finale radhazi, Botërori përfaqëson kulmin e asaj që ky sport mund të ofrojë. Duke parë edicionin aktual, besoj se ka disa kombëtare të afta për të shkuar deri në fund.

Argjentina mbetet një skuadër shumë konkurruese, Franca ka cilësi të jashtëzakonshme në çdo repart, dhe kombëtare si Spanja, Anglia e Gjermania mund të luajnë një rol protagonist. Megjithatë, kur flitet për Kupën e Botës, Brazili duhet të konsiderohet gjithmonë mes favoritëve. Jam shumë kurioz të shoh punën e Carlo Ancelottit në stolin e Seleçaos. Ai është një nga trajnerët më të suksesshëm dhe të respektuar në historinë e futbollit. Eksperienca e tij ndërkombëtare, aftësia për të menaxhuar kampionët e mëdhenj dhe ekuilibri i tij mund të jenë cilësi thelbësore për një kombëtare që vitet e fundit ka shfaqur talent, por shpesh ka dështuar në momentet vendimtare. Ancelotti sjell qetësi dhe lidership. Brazili ka nevojë të rigjejë besimin dhe identitetin, pa hequr dorë nga kreativiteti që ka karakterizuar gjithmonë futbollin tonë. Kemi të rinj me vlerë të madhe dhe lojtarë tashmë të afirmuar në nivelet më të larta evropiane. Nëse arrijmë të krijojmë frymën e duhur të grupit, mund të jemi vërtet një nga skuadrat më të vështira për t’u përballur.

Në këtë pikë, më vjen në mendje një episod që edhe sot e mbaj në zemër. Në Kupën e Botës 2002, trajneri Felipe Scolari na mblodhi dhe na tha se atmosfera nuk ishte e duhura: duhej më shumë gëzim. Ronaldinho nuk e la t’i thuhej dy herë dhe nisi një ritëm që përfshiu dhe tërhoqi të gjithë ne. Që nga ai moment, grupi u shkri, filluam ta jetonim çdo ditë me më shumë lehtësi dhe ky qëndrim na ndihmoi shumë gjatë gjithë pjesës tjetër të turneut. Ajo skuadër ishte shumë e fortë, por diferencën e bënë edhe uniteti, buzëqeshja dhe dëshira për të qenë bashkë. Është një mësim që vlen edhe sot. Turnetë e mëdhenj nuk fitohen vetëm me talent. Nevojiten organizim, sakrificë dhe mbi të gjitha një grup kompakt, i aftë të kapërcejë së bashku të gjitha vështirësitë që mund të hasen.

Parashikimi im? E shoh Brazilin mes kandidatëve për fitoren finale. Nuk do të jetë e lehtë, sepse niveli i rivalëve është shumë i lartë, por besoj se me Carlo Ancelottin dhe me potencialin e skuadrës sonë, Seleçao ka të gjitha mundësitë për të arritur të paktën në gjysmëfinale. Dhe kur Brazili arrin në katërshën e fundit, mund të ndodhë gjithçka. Sepse historia e futbollit tonë mëson një gjë: kur Brazili rigjen besimin, entuziazmin dhe frymën e skuadrës, bëhet një kombëtare që askush nuk dëshiron ta takojë.

Marrë nga La Gazzetta dello Sport