FORMULA1 – Gomat e vjetra të të rriturve kundër turbos së ëndrrave të Kimit

Çmimi i Madh i Monzës u shndërrua në një mit, në kuptimin grek të fjalës: një përvojë universale që rezonon me të gjithë. Të rinjtë shpesh nisin nga pozicione të pafavorshme, siç ishte rasti i Kimi Antonellit, i cili e nisi garën nga vendi i 19-të. Nga ana tjetër, të rriturit, të pozicionuar në krye si George Russell në rreshtin e parë, i shohin ambiciet e të rinjve si të largëta, të padëmshme, madje edhe të kota. Ata nuk arrijnë të kuptojnë se këto ambicie janë në thelb ëndrra, dhe ëndrrat posedojnë një turbo që i bën ato të fluturojnë drejt suksesit.

Kjo u dëshmua qartë në garë: në xhiron e dytë, Kimi kishte rimarrë tashmë 7 pozicione, në të 10-tën ishte i 5-ti, në të 12-tën i 4-ti, në të 13-tën i 3-ti, në të 16-tën i 2-ti dhe në xhiron e 18-të kaloi në krye. Në këtë pikë, të rriturit, të kërcënuar në privilegjet e tyre, përpiqen të imponojnë autoritetin, duke luftuar me forcë. Kimi dhe George alternuan në krye nga xhiroja e 20-të deri në të 27-tën, derisa piloti i ri hyri në bokse dhe kundërshtari u largua.

Ky moment mund të dukej si dorëzim, por pikërisht këtu Kimi e fitoi garën. Të rriturit shpesh mbështeten te njohuritë dhe përvojat e tyre të grumbulluara, duke besuar te e kaluara dhe duke mbajtur “gomat e vjetra”. Ndërsa të rinjtë, me pak histori pas shpine dhe një të ardhme të gjerë përpara, studiojnë inovacionet, besojnë te progresi teknologjik, guxojnë, eksperimentojnë dhe montojnë “goma të reja”.

Kimi rikuperoi shpejt 12 sekondat e vonesës, duke u kthyer në zonën e parakalimit, por përfundoi në zhavorr – një shenjë e vrullit të tepruar të rinisë. Megjithatë, me vrullin e duhur, i riu realizoi parakalimin e 26-të dhe triumfoi. Kjo ndodh jo vetëm sepse ai ishte më i fortë, por edhe sepse jeta funksionon kështu: nuk ekziston një makinë sigurie që mund t’i mbajë pas të rinjtë. Rruga është e tyre.

Marrë nga La Gazzetta dello Sport