Interi i Chivu/ Me ndryshime të zgjuara, sekreti është rotacioni

Filozofia e trajnerit të Interit, Chivu, karakterizohet nga një qasje e thellë ndaj rotacionit të lojtarëve, duke u siguruar që të gjithë të ndihen pjesë e projektit dhe të jenë gjithmonë gati për të kontribuar. Kjo strategji, e cilësuar si “turnover i synuar”, ka rezultuar vazhdimisht fituese. Chivu ka treguar aftësinë për të ndryshuar formacionin, duke bërë rotacione të thella, por pa humbur efikasitetin e skuadrës. Kjo qasje i ka mundësuar Interit të ruajë freskinë dhe intensitetin gjatë gjithë sezonit, duke shmangur lodhjen e lojtarëve kyç.

Në ndeshje të ndryshme, Chivu ka aplikuar këtë rotacion me kujdes. Kundër Udineses, ai la në pushim Thuram dhe Bastonin. Në Parma, veproi njësoj duke shtuar edhe Zielinskin. Me Leçen, ishte radha e Bisseck, Luis Henrique, Dimarco dhe Lautaro, ndërsa kundër Veronës u pushuan dy anësorët, Thuram dhe Barella. Sekreti i suksesit qëndron në rotacionin e lojtarëve të duhur – kurrë më shumë se katër në të njëjtën kohë – për të mos prishur kohezionin e kolektivit. Kjo rregull ka dhënë frytet e saj, pasi në çdo rast kur Chivu ka bërë ndryshime, skuadra ka fituar, përfshirë ndeshjet kundër Udineses, Parmës, Leçes, Veronës, Cremoneses (me Frattesin dhe Bonny), Cagliarit (Carlos Augusto dhe Luis Henrique, përveç Martinez) dhe Sassuolos (Carlos, Pio dhe Sucic).

Të gjitha këto ndeshje janë mbyllur me fitore, disa prej tyre edhe të vuajtura, me një gol diferencë, por që kanë sjellë pikë të rëndësishme në garën për titullin kampion. Chivu ka punuar shumë për të arritur këtë nivel. Për shembull, në Verona, ndeshja ndryshoi pas hyrjes së lojtarëve të mëdhenj si Barella, Dumfries dhe Dimarco, dhe Interi e siguroi fitoren në minutën e 90-të me autogolin e Freses. Kjo tregon se edhe kur rotacioni nuk jep efektin e menjëhershëm, thellësia e stolit dhe aftësia e trajnerit për të ndërhyrë janë vendimtare.

Koncepti i “chivucrazisë” konsiston në rotacionin e lojtarëve dhe në bërjen e tyre të ndihen të gjithë të përfshirë. Deklaratat e Zielinskit javët e fundit e shpjegojnë mirë këtë ndryshim kursi në krahasim me menaxhimin e Inzaghit. “Trajneri kishte titullarët e tij të palëvizshëm. Këtë vit ka ndryshuar pak, trajneri përfshin më shumë lojtarë, i bën shumë të tjerë të besojnë se mund të luajnë dhe kjo është një gjë e bukur,” tha Piotr, i cili këtë vit është rilindur dhe ka qenë vendimtar edhe si regjisor.

Deri më tani, të vetmit që nuk kanë luajtur asnjë minutë janë Di Gennaro dhe Palacios, portieri i tretë dhe mbrojtësi i fundit, i cili mbeti në skuadër vetëm sepse dështuan negociatat për huazimin e tij. Përndryshe, Chivu ka rotacionuar të gjithë, nga Darmian – më pak i përdoruri, me 28 minuta gjithsej – te Diouf, i cili ka luajtur vetëm dy herë si titullar (kundër Venezias dhe Leçes). Këtyre u shtohen edhe të rinjtë të cilëve u ka dhënë një shans: Cocchi, Lavelli, Bovo dhe Spinaccè. Këta janë “kokrra rëre në një plazh me pamje drejt titullit kampion”, duke simbolizuar kontributin e çdo lojtari në ambicien e Interit për Scudetto-n.