Kampionati Evropian 2032: Stadiumet italiane gati, Roma me dy impiante

Një vit më parë, situata rreth stadiumeve italiane për Euro 2032 mund të dukej mjaft dëshpëruese, pas një periudhe të gjatë pasiviteti. Megjithatë, sot, një ndjenjë optimizmi ka mbizotëruar, kryesisht falë përshpejtimit të proceseve nga UEFA, në bashkëpunim të ngushtë me Federatën Italiane të Futbollit (FIGC) dhe qeverinë qendrore. Kjo do të thotë se nuk ka pengesa të tilla kritike që të vënë në pikëpyetje pjesëmarrjen e Italisë në këtë ngjarje madhore, e cila do të organizohet së bashku me Turqinë. Aktualisht, të paktën dhjetë stadiume konsiderohen teknikisht dhe plotësisht “të përshtatshme”, duke plotësuar si afatet kohore të tyre ashtu edhe të gjitha parametrat e rreptë të vendosur nga UEFA. Nga këto, shtatë stadiume janë vlerësuar si një hap përpara të tjerëve. Harta e këtyre impianteve shtrihet nga Torino në Palermo, duke përfshirë qytete të rëndësishme si Milano, Firence, Roma dhe Napoli.

Ndërsa projekti i stadiumit të ri San Siro në Milano mbetet ai që ngjall më shumë shqetësime, në kryeqytetin italian, Romë, mundësitë dyfishohen. Stadiumi Olimpik dhe stadiumi i ardhshëm i Romës në Pietralata nuk konsiderohen alternativa, por plotësuese. Kjo strategji reflekton atë të Stambollit, i cili mund të ketë dy impiante në pjesën turke të turneut, duke i dhënë Romës mundësinë të paraqitet me dy stadiume në të njëjtin edicion. Aktualisht nuk ekziston një renditje zyrtare, por disa projekte janë më të avancuara, disa qytete më të forta dhe disa impiante, për shkak të madhësisë, kanë një peshë më të madhe. Për shembull, projekti i Romës në Pietralata është më përpara se ai i Milanos në planin administrativ, një aspekt kyç. Konferenca e shërbimeve për Pietralata pritet të mbyllet deri më 15 shtator, ndërsa një hap i ngjashëm për San Siron do të vijë shumë më vonë, nëse gjithçka shkon sipas planit. Kjo i jep impiantit të ri romak rreth një vit avantazh ndaj atij milanez, përveçse ka një projekt më pak kompleks. Roma, gjithashtu, mund të mbështetet në të kaluarën: prania e Olimpikut është e sigurt, pasi plotëson parametrat e UEFA-s, pa llogaritur 160 milionë euro investime publike shtesë në strukturë. Nga ana tjetër, projekti për një Flaminio të ri nuk ka asnjë shans.

Torino gjithashtu pozicionohet shumë fort. Stadiumi i Juventusit nuk paraqet sot kompleksitetet që shoqërojnë shumë nga dosjet e tjera. Firence, nga ana tjetër, ka zgjidhur një problematikë kryesisht ekonomike për të arritur një pozicion të favorshëm. Me financimin e lotit të dytë të rinovimit të stadiumit Franchi, afati kohor është bërë sërish i përputhshëm me Euro 2032. Parashikimi është që punimet të përfundojnë në vitin 2029 dhe, edhe duke supozuar gjashtë muaj ose një vit vonesë, Firence do të mbetej gjerësisht brenda afatit të qershorit 2031.

Historia më mbresëlënëse, ndoshta, është ajo e Palermos. Në vitin 2023, qyteti sicilian nuk figuronte as mes dhjetë stadiumeve të paraqitura fillimisht nga FIGC. Sot, ai është kthyer në një nga kandidaturat më të forta. Kjo arritje është realizuar në vetëm dhjetë muaj, një shpejtësi e jashtëzakonshme edhe në shkallë evropiane, falë bashkëpunimit të të gjitha palëve të përfshira. Presioni i lidhur me Kampionatin Evropian ka ndihmuar në kapërcimin e mosmarrëveshjeve dhe mosbesimeve të shpërndara. Në këtë operacion, Rajoni ka vënë në dispozicion rreth 60 milionë euro, Komuna rreth 70 milionë, dhe grupi i fuqishëm City Group, në krye të klubit rosanero, rreth 200 milionë euro. Rezultati i parashikuar nuk është thjesht një “makijazh” i stadiumit të vjetër, por një transformim rrënjësor i impiantit dhe kontekstit të tij urban.

Ky mund të jetë një Kampionat Evropian me një tërheqje të fortë jugore, pasi edhe Napoli tërheq dhe josh. Madhësia e qytetit, historia e tij futbollistike dhe kapaciteti pritës ftojnë në konsiderimin e një rinovimi të stadiumit Maradona. Pjesën tjetër e bën Komuna, e cila tashmë vepron e pavarur nga klubi, së bashku me një investim publik prej 210 milionë eurosh. Marrëdhënia midis Aurelio De Laurentiis dhe Komunës mbetet mjaft komplekse, por është e rëndësishme të bëhet dallimi midis mundësisë për të përshtatur impiantin qytetar në kohën e duhur dhe çdo alternative tjetër napolitane që do të niste shumë vonë për Euro 2032.

Për t’u zgjedhur, nuk mjafton vetëm paraqitja e një impianti që përputhet me normat e UEFA-s. Një qytet duhet të jetë në gjendje të “mbajë” turneun, duke përfshirë transportin, hotelet, zonat e tifozëve, fushat e stërvitjes dhe një makineri logjistike për 10 milionë tifozë. Bazuar në këtë, megjithëse janë plotësisht dhe ligjërisht “të përshtatshme”, projektet e Gjenovës, Salernos, Leçes dhe Kaljarit mbeten më prapa në hierarkinë potenciale. Kur FIGC do të duhet të ngushtojë listën në pesë, madhësia e stadiumit dhe forca e qytetit do të kenë peshë. Dhe Bolonja? Megjithëse ka perspektiva të rëndësishme në periudhën afatmesme, në hipotezën e një projekti të ri në terrenet e Panairit, do të ketë shumë vështirësi të rikthehet në garën për Euro 2032, për shkak të kohës së ngushtë.

Marrë nga La Gazzetta dello Sport