Mircea Lucescu, një figurë legjendare e futbollit, ka ngritur 36 trofe në pesë vende, duke u tejkaluar vetëm nga Guardiola dhe Ferguson. Në moshën 80-vjeçare, ai ende drejton ekipin kombëtar të Rumanisë me ëndrrën për të shkuar në Kupën e Botës. Lucescu nuk ishte vetëm një fitues, por edhe një novator, duke filluar nga vetja. Ai kujton se si, si student i shkencave ekonomike në Bukuresht, stërvitej vetë për të zhvilluar këmbën e majtë në të njëjtin nivel me të djathtën, duke u bërë një anësor me krosime të jashtëzakonshme që ndihmuan Georgescu të fitonte Këpucën e Artë. Ai luajti 10 vjet me Dinamon e Bukureshtit dhe ishte kapiten i Rumanisë kundër Brazilit të Pelé në vitin 1970, duke shkëmbyer fanellën me legjendën braziliane, të cilën e ruan ende të pa larë në një muze.
Karriera e tij mori një kthesë pas tërmetit të vitit 1977 që shkatërroi shtëpinë e tij. Në Hunedoara, ai u bë lojtar-trajner, duke zhvilluar një mentalitet unik: edukim, disiplinë të bazuar në respekt, dhe udhëzim kulturor për lojtarët, duke i çuar në muze, teatro dhe fabrika. Në fushë, ai aplikonte një stil hiper-ofensiv me posedim topi, krijim hapësirash dhe presing, taktika që sot janë standarde, por që ai i përdorte 50 vjet më parë. Gjatë epokës së Çausheskut, ai u përball me sfida, pasi nuk mund të fitonte kampionatin me Dinamon për shkak të ndikimit të djalit të diktatorit te Steaua. Megjithatë, si trajner i kombëtares, ai integroi të rinj nga klubet provinciale dhe fitoi grupin kualifikues për Euro 1984, duke mundur edhe Italinë kampione bote, pas një turneu përgatitor në Amerikën e Jugut.
Në Itali, Lucescu drejtoi Cagliari-n e Anconetani-t, më pas Brescia-n e Corioni-t, ku ndërtoi një “Brescia rumune” duke sjellë Hagi-n dhe duke lançuar talente si Pirlo në moshën 16-vjeçare. Më pas, te Interi i Moratti-t, ai pati një sulm të frikshëm me Baggio, Djorkaeff, Recoba, Ronaldo dhe Zamorano. Ai kujton marrëdhënien e shkëlqyer me Ronaldon, me të cilin shkëmbeu portokalle nga Sicilia me birra Brahma. Megjithatë, ai beson se Interi i asaj kohe mund të kishte fituar më shumë me një mbrojtje më të fortë.
Periudha e tij te Shakhtar Donetsk, nën presidentin Akhmetov, ishte transformuese. Lucescu ndërtoi një ekip me talente brazilianë si Douglas Costa, Teixeira dhe Fernandinho, duke krijuar një sistem që gjeneronte fitime dhe zëvendësime të gatshme. Ai e çoi Shakhtar-in në fitoren e Kupës UEFA dhe në çerekfinale të Champions League, duke besuar se pa luftën në Donbas, ata mund ta kishin fituar edhe Champions-in. Më vonë, ai mori drejtimin e rivalëve të Dinamo Kiev, duke fituar kampionatin me të njëjtët lojtarë që kishin humbur me 23 pikë. Ai thekson rëndësinë e investimit në infrastrukturë dhe akademi për të rinjtë, duke e konsideruar këtë si “blerjet që mbeten”.