SERIE A – Minotti: “Parma ime ndaloi Milanin e të Pathyeshmëve. Më donte Interi, por…”

Lorenzo Minotti, ish-futbollisti i njohur, vlerësohet jo vetëm për aftësitë e tij sportive, por edhe për vlerat e tij njerëzore, duke pasur si model Gaetano Scirea. Ai shprehet mirënjohës për gjithçka të mirë që ka marrë nga jeta, të cilën e ka kultivuar me dashuri, pasion, përkushtim dhe altruizëm, si brenda ashtu edhe jashtë fushës. Nga një mesfushor sulmues në fëmijëri, ai u shndërrua në një “libero”, një rol që i jep nostalgji për futbollin e dikurshëm. Gjatë karrierës së tij, Minotti mori vetëm një karton të kuq në 202 ndeshje të Serisë A, duke theksuar se ishte i fortë, por jo i keq.

Kujtimi më i bukur për Minottin është fitorja e Kupës së Kupave në Wembley me Parmën kundër Antwerp. Ai kujton çdo detaj: stërvitjen e natës para ndeshjes, shëtitjen në qytet, shkallët për të marrë trofeun dhe, natyrisht, golin e tij. Minotti përshkruan me detaje teknikën e goditjes së tij, duke e cilësuar trajektoren e topit si “të telekomanduar”. Ai shprehet se Parma ishte afër fitores së Scudettos, por kundërshtarët si Milani i “Invincibilëve” (të cilëve Parma u ndërpreu pathyeshmërinë) dhe Juventusi i Lippit ishin më të fortë dhe më të mësuar me presionin. Megjithatë, fitorja e Kupës UEFA në vitin 1995 kundër Juventusit ishte një kënaqësi e madhe.

Si kapiten, Minotti tregon se i është dashur të mbulojë disa herë “gabimet” e shokëve të skuadrës. Një rast i tillë ishte në vitin 1994, pas fitores 2-0 kundër Ajaxit në çerekfinalet e Kupës së Kupave. Dy lojtarë kishin dëmtuar një portë me makinë gjatë natës. Për të shmangur përjashtimin e tyre, Minotti mbështeti vendimin e trajnerit Scala për të vendosur “ritiro” (izolim) pas çdo ndeshjeje, duke zemëruar lojtarët e pafajshëm, por duke ruajtur forcën e ekipit. Ai zbulon gjithashtu se Interi e kishte kërkuar, madje kishte shkuar në shtëpinë e presidentit Pellegrini, por Tanzi i Parmës refuzoi dhe i ofroi një kontratë gjashtëvjeçare me një paradhënie për të blerë shtëpi. Më vonë mësoi se edhe Juventusi kishte shfaqur interes.

Për Kupën e Botës 1994, ku Italia doli nënkampione, Minotti thekson se ishte një nga dy lojtarët (bashkë me portierin e tretë Bucci) që nuk luajti asnjë minutë, por e konsideron atë si eksperiencën më të bukur të jetës së tij. Ai kujton ëndrrat e fëmijërisë për trofeun dhe prekjen e tij pas finales. Një moment tjetër i paharrueshëm ishte ndeshja kundër Spanjës, ku ai vrapoi në dhomat e zhveshjes për të marrë ujë dhe lëngje, duke humbur golin e Baggio-s, por duke shpërthyer në gëzim më pas. Minotti ndau edhe kujtimin e ndeshjes së tij të parë në Serinë A kundër Diego Maradonës. Pas fitores së Parmës, ai i kërkoi fanellën Maradonës, i cili ia dha në dhomat e zhveshjes në ndeshjen e kthimit, pavarësisht se Napoli fitoi 4-2. Minotti shënoi një gol nga goditja e dënimit, ndërsa Maradona realizoi dy penallti, që ishin golat e tij të fundit në San Paolo në Serinë A.

Duke parë futbollin nga pozicioni i tij si komentator në Sky që nga viti 2015, Minotti vëren një ndryshim të madh: një futboll me fizikalitet ekstrem dhe shpejtësi që vë në vështirësi teknikën, ku lojtarët ndjekin detyrat e tyre pa dalë nga “partitura”, duke humbur disi konceptin e ekipit. Ai thekson rëndësinë thelbësore të besimit për të ruajtur ekuilibrin në jetë. Si lojtar, gjente gjithmonë kohë për të shkuar në Meshë. Një moment emocionues ishte takimi me Papa Gjon Palin II, falë angazhimit të tij me ADMO (shoqata e dhuruesve të palcës së kockave), ku ishte bërë dëshmitar me ftesë të pediatrit të djalit të tij. Ai e bëri këtë për të kthyer diçka nga ajo që jeta i kishte dhënë, duke përdorur pozicionin e tij për të përcjellë një mesazh pozitiv. Minotti flet me dashuri edhe për bashkëshorten e tij, Deborën, të cilën e ka njohur në moshën 15-vjeçare. Ata u martuan në vitin 1989 dhe kanë dy djem, Alex (35) dhe Andrea (27), të dy inxhinierë. Ai e përshkruan marrëdhënien e tyre si një “përshtatje perfekte”, e bazuar në dashuri, respekt dhe bashkëpunim.

Marrë nga La Gazzetta dello Sport