Vidigal rrëfen: Nga lufta në Angolë te rreziku në SHBA dhe zilia e CR7 për fizikun e tij

Ish-futbollisti Vidigal, me një karrierë të pasur në klube si Napoli, Livorno, Udinese dhe Sporting, si dhe me kombëtaren portugeze, ka ndarë histori të jetës së tij plot ulje-ngritje. Fëmijëria e tij u shënua nga lufta civile në Angolë, e cila shkatërroi gjithçka që familja kishte ndërtuar. Ai kujton arratisjen e vështirë, ku prindërit e tij këmbëngulën që ose të gjithë fëmijët të largoheshin së bashku, ose të gjithë do të vdisnin në Angolë. Pas mbërritjes në Portugali pa njohur askënd, familja e madhe e Vidigalit, me 13 fëmijë, jetoi për vite me mbështetjen e shtetit dhe Kryqit të Kuq. Pesë prej vëllezërve të tij do të bëheshin futbollistë profesionistë në Serie A portugeze, një rrugë e nisur falë vëllait të tij më të madh.

Përvoja e tij te Napoli shënoi një hap cilësor në karrierë, pavarësisht se klubi po kalonte një periudhë jashtëzakonisht të vështirë. Vidigal thekson se skuadra sapo ishte kthyer në Serie A, me probleme të shumta ekonomike dhe një organikë jo veçanërisht të fortë. Ai kujton vështirësitë me Edmundo, i cili, megjithëse teknikisht i aftë, nuk ishte mentalisht gati për të përballuar sfidat e atij Napoli. Vidigal thekson rëndësinë e një mentaliteti kontribues, jo kërkues, si çelës për të bërë diferencën. Ai gjithashtu ka punuar me trajnerë kërkues si Zeman, stërvitjet e të cilit ishin aq intensive sa shpesh ishte e pamundur t’i përfundoje, duke pasqyruar një filozofi futbolli të thellë dhe sulmuese.

Një moment tragjik i karrierës së tij ishte përvoja në Lojërat Olimpike të Atlantës në 1996. Pas një ndeshjeje kundër Brazilit të Ronaldos dhe Rivaldos, Vidigal dhe një shok skuadre u vonuan pas kontrolleve antidoping. Në nxitim për të arritur në hotel, shoferi i tyre u ndalua nga policia. Kur Vidigal zbriti, një agjent i drejtoi dritën dhe vendosi dorën mbi pistoletë, duke e paralajmëruar të ndalonte ose do të “përfundonte”. Ai mbeti i palëvizshëm nga frika, por fatmirësisht i mbijetoi incidentit.

Vidigal ka folur edhe për thashethemet se Cristiano Ronaldo, kur ishte në ekipet e të rinjve të Sportingut, e kishte atë si model fizik. Ai nuk e ka diskutuar kurrë drejtpërdrejt me CR7, por e konsideron të mundshme, duke qenë se ai ishte tashmë në ekipin e parë. Lidhur me çështjen e fundit Ronaldo-Jorge Jesus, Vidigal shprehet se trajneri bëri atë që duhej, dhe se Ronaldo do të pendohej për veprimet e tij. Ai e konsideron të papranueshme idenë që Jesus të detyrohej të gjunjëzohej.

Një tjetër episod i diskutueshëm ishte përjashtimi i tij në Kupën UEFA kundër Bolognës, pas një kontakti me Beppe Signori. Vidigal shpjegon se Signori bëri një finte dhe u përplas me të, ndërsa ai ngriti duart për t’u mbrojtur. Arbitri gabimisht mendoi se ai e kishte goditur dhe e përjashtoi. Ai kujton me kënaqësi një takim të fundit me Vincenzo Italianon, i cili e njohu dhe i shprehu respektin e tij.

Në Sporting, Vidigal kujton edhe trajnerin Giuseppe Materazzi, babai i Marcos, i cili ishte maniakisht i kujdesshëm me ushqimin. Në fillim, lojtarët hanin “gjithçka”, përfshirë ëmbëlsira me krem. Materazzi, i habitur nga menuja, vendosi të nesërmen të eliminonte ëmbëlsirat dhe të kontrollonte rreptësisht porcionet. Vidigal kujton Peter Schmeichel, i cili pyeste si mund të hante vetëm njëqind gramë oriz, dhe përgjigjen e tij: “Kjo është jeta, miku im.” Këto anekdota ilustrojnë jo vetëm karrierën e tij sportive, por edhe sfidat dhe momentet njerëzore që e kanë shoqëruar atë.

Marrë nga La Gazzetta dello Sport