Nga Albert Vataj
Sipërmarrësi, por edhe qytetari me kohë të plotë të angazhimit qytetar, prindi i përkushtuar dhe përkushtuesi i paepur i punëve të vështira; ai që ka guxuar dhe guxon më shumë se mundet, sepse gjithçka e ka bërë dhe e bën me zemër. Apolitiku që e gjejmë gjithmonë të zhytur kokë e këmbë në politikë, atipiku në gjërat që bën dhe në mënyrën se si i bën ato. Ai që ka ndërtuar një ushtri që përbën armatën Rozafa, e megjithatë përpiqet që gjithçka ta bëjë vetë, të jetë vetë kudo dhe në çdo kohë, sepse i beson gjithkujt, por më shumë se kujtdo i beson vetes, siç i beson punës dhe përkushtimit.
Ai, Gjergj Luca është në këtë kuvendim me “Lolitën”, më i vërtetë dhe më origjinal se kurrë. Është në këtë intervistë Gjergj Luca, ai që kësaj here foli me maturi dhe me vërtetësi, pa i futur zjarr pasioni diskutimit, madje edhe kur fliste për partinë e tij, që u plak në opozitë. Edhe kur biseda shkon te sivëllai Edi Rama, me të cilin e ka lidhur jo politika apo posti i kryeministrit, por adoleshenca dhe rinia e Rrugës Myslym Shyri.
“Lolita” solli në këtë bashkëbisedim një Gjergj Lucë që e njohim, por edhe një Gjergj Lucë që shpesh e kemi keqkuptuar e keqtrajtuar, vetëm për faktin se ai nuk di të jetë ndryshe, veçse si vetvetja: i drejtpërdrejtë, shpesh i përfshirë në denoncime e në komunikime me zë të ngritur dhe puls të shtuar.
“Lolita” u përpoq t’ia shpaloste petët lakrorit të Lucës një e nga një, për të nxjerrë në pah, përballë të vërtetës, atë Gjergj Lucën e pagjasë, e pamodel, krejt ndryshe nga gjithë tipat dhe karakteret e zakonshme të sipërmarrësve e biznesmenëve në këtë vend. Po, një Gjergj Lucë atipik, i vërtetë dhe i drejtpërdrejtë.
“Lolita” u përpoq, dhe ia doli, të na tregonte nëpërmjet këtij bashkëbisedimi se si Gjergj Luca i ka hyrë detit në këmbë… dhe si i’a ka dalë. Të jetë një shembull suksesi, një model frymëzimi, një atipik dhe antikonformist. Njësoj si vetvetja. Si Gjergj Luca.