Gjergj Luca nga qyteti ku fëmijët bëhen kapitenë të ëndrrave: Kjo është vlera më e madhe e Rozafa Apolloni
Nga Albert Vataj
Është e diel me diell dhe të qeshura fëmijësh në Fish City Apolloni. Është një ditë e bukur, por e magjishme është bota që ata i japin jetë me zërat dhe shkujdesjen e tyre. Ka gjëra që nuk maten me para, me sipërfaqe, me ndërtesa apo me numrin e njerëzve që punësohen. Ka një pasuri tjetër, më të rrallë dhe më të çmuar: buzëqeshjen e një fëmije. Dhe pikërisht aty, mes zërave, lojërave dhe gëzimit të fëmijëve, Gjergj Luca duket se gjen sot kuptimin më të bukur të asaj që ka ndërtuar, ëndërrës që ai i ka dhënë jetë.
Sipërmarrësi Gjergj Luca, njeriu pas një prej projekteve më të veçanta të kësaj filozofie sipërmarrjeje, Fish City Apolloni, është shfaqur këtë të diel të fundit të shtatorit mes fëmijëve, prindërve dhe familjeve që kanë zgjedhur ta kalojnë ditën në hapësirat e dedikuara për ta.
Në një vend ku dikur kishte vetëm fushë dhe horizont, sot është ngritur një qytezë, një hapësirë ku ideja është përpjekur të marrë formë konkrete dhe ku puna, investimi dhe këmbëngulja janë kthyer në një realitet të prekshëm.
Por Luca, këtë herë, nuk shfaqet mes zyrave, projekteve apo mjediseve të punës. Ai është aty ku gjithçka bëhet më e thjeshtë, mes fëmijëve që luajnë.
I qeshur, i çlirët, duke takuar prindër e të vegjël, ai bëhet pjesë e një atmosfere ku nuk ka rëndësi se kush është sipërmarrësi dhe kush është vizitori. Në atë hapësirë, të gjithë janë thjesht njerëz që gëzojnë një ditë të bukur.
Dhe ndoshta pikërisht këtu qëndron edhe një nga kuptimet më të bukura të një investimi, të krijosh një vend ku njerëzit të ndihen mirë.
Në videon e publikuar prej tij, Luca shprehet:
“Kompania Rozafa nuk njeh makutëri, nuk njeh babëzi. Rozafa ka vend e hapësira për fëmijët tuaj ku luajnë e argëtohen falas. Eja në Fier, eja në Elbasan, por jo vetëm. Sill edhe fëmijët të gëzojnë në shtëpinë e madhe Rozafa!”
Por fjalia që duket se përmbledh më mirë gjithë këtë qasje është ajo që ai thotë teksa shikon fëmijët: “Asgjë nuk ka vlerë veç lumturisë së këtyre fëmijëve.”
Është një fjali e thjeshtë, por me një peshë që shkon përtej një dite argëtimi.
Sepse çfarë kuptimi do të kishte një qytet, një biznes, një fabrikë, një ndërtesë apo një pasuri, nëse nuk do të kishte brenda tyre hapësirë për jetën?
Fëmijët janë ndoshta prova më e pastër e asaj që ndërtojmë. Ata nuk e matin një vend me madhësinë e tij, as me vlerën e investimit. E matin me një të qeshur, me një lojë, me një hapësirë ku mund të vrapojnë pa frikë, me një anije ku mund të hipin dhe, për pak çaste, të besojnë se janë kapitenë të botës.
“Shikoje se si e ka mbushur Zoti me gëzim”, thotë Luca, teksa vështron fëmijët.
Dhe në atë çast, sipërmarrësi duket se harron për pak çaste gjithçka tjetër. Nuk është më njeriu që ndërton qyteza, investon, organizon dhe udhëheq. Është thjesht një njeri që sheh fëmijët duke u gëzuar.
Pastaj vështrimi i tij ndalet te një prej simboleve të këtij këndi, një anije e vendosur mes hapësirës së lojërave.
Fëmijët kanë hipur mbi të. Luajnë. Imagjinojnë. Lundrojnë në një det që nuk ekziston, por që për ta është krejtësisht i vërtetë.
Dhe Luca u drejtohet: “A keni nevojë për një kapiten?”
Ndoshta kjo është edhe metafora më e bukur e kësaj dite.
Fëmijët nuk kanë nevojë vetëm për vende ku të luajnë. Ata kanë nevojë për të rritur që t’u krijojnë hapësirë ëndrrave të tyre. Kanë nevojë për njerëz që të besojnë se e ardhmja nuk është diçka që thjesht pritet, por diçka që ndërtohet.
Një fëmijë që sot hipën mbi një anije lodër, nesër mund të bëhet kapiten i një anijeje të vërtetë. Ai që sot luan me një ide, nesër mund ta kthejë atë në një vepër. Ai që sot sheh vetëm një fushë loje, nesër mund të shohë një botë për t’u ndërtuar.
Kjo është arsyeja pse një hapësirë për fëmijët nuk është thjesht një kënd argëtimi.
Është një investim në imagjinatë.
Dhe imagjinata është shpesh fillimi i çdo qyteti, i çdo vepre, i çdo të ardhmeje.
Nëse Fish City Apolloni është një dëshmi e asaj që mund të bëjë një ide kur bashkohet me punën, përkushtimin dhe këmbënguljen, kjo ditë mes fëmijëve është një dëshmi tjetër, se ajo që ndërtojmë merr kuptim kur u shërben njerëzve.
Sepse në fund, përtej betonit, çelikut, teknologjisë, sipërmarrjes dhe shifrave, mbetet njeriu.
Dhe nëse ka një matës që nuk gënjen, ai është zëri i një fëmije që qesh.
Ndoshta vlera më e madhe e një vendi nuk është ajo që shohim kur ngremë sytë, por ajo që ndodh kur ulim vështrimin te fëmijët.
Një qytet mund të ndërtohet me duar.
Një biznes mund të ngrihet me guxim.
Një ëndërr mund të bëhet realitet me punë.
Por lumturia e një fëmije nuk ndërtohet me pasuri; ajo kërkon zemër.
Dhe kur një sipërmarrës ndalet mes fëmijëve, i sheh duke luajtur dhe pyet: “A keni nevojë për një kapiten?”, ai, ndoshta pa e menduar, na kujton diçka të thjeshtë: Të ndërtosh për të ardhmen do të thotë, para së gjithash, t’u lësh fëmijëve një vend ku ata mund ta imagjinojnë atë.