Erion Veliaj ka drejtuar akuza të rënda ndaj Edi Ramës, ndërsa nga një pjesë e përfaqësuesve socialistë dëgjohet përgjigjja më e shkurtër e politikës: “Asnjë koment”. Disa shmangin mikrofonin, të tjerë thonë se qëndrimin do ta shprehin brenda familjes socialiste. Por çështjet që prekin ushtrimin e pushtetit shtetëror nuk mund të mbeten biseda familjare.
Veliaj mund të ketë të drejtë ose mund të mos ketë. Pretendimet e tij kërkojnë prova dhe verifikim. Ministri Toni Gogu i ka mohuar mesazhet kërcënuese që Veliaj pretendon se i janë përcjellë në burg. Pikërisht për këtë arsye kërkohen sqarime të plota, që publiku të gjykojë mbi fakte.
Por ku janë deputetët socialistë që të kërkojnë këto sqarime?
Ku janë ata që në foltoren e Kuvendit flasin me siguri për çdo gabim të opozitës, por për këtë përplasje bëhen papritur njerëz pa mendim?
Nuk u kërkohet të shpallin Veliajn të pafajshëm. Nuk u kërkohet as të dënojnë Ramën me deklarata. U kërkohet diçka shumë më e thjeshtë: të kërkojnë transparencë, të flasin.
Çuçi dhe Xhafaj kanë kërkuar informacion për transferimin e Veliajt, ndërsa Ermelinda Meksi ka kërkuar shpjegime për vizitën e ministrit në burg. Pra, nuk mungon çdo zë. Por këto qëndrime e bëjnë edhe më të dukshme heshtjen e pjesës tjetër të strukturave drejtuese.
Përse kërkimi i një shpjegimi duhet të duket si akt guximi brenda një partie në pushtet?
Nëse një deputet pret të kuptojë çfarë dëshiron kryetari përpara se të formulojë mendimin e vet, atëherë mandati i tij është dobësuar. Ai mund të ketë kartonin e votimit në xhep, por pavarësinë politike e ka lënë te dera e kryetarit.
Erion Veliaj ishte një nga figurat më të ekspozuara të pushtetit socialist. Për vite u shfaq si pjesë e suksesit të përbashkët. Tani që marrëdhënia me Ramën është kthyer në përplasje publike, kolegët nuk mund të sillen sikur nuk e kanë njohur kurrë.
Solidariteti nuk nënkupton mbrojtje nga drejtësia. Nënkupton të mos heqësh dorë nga parimet kur zbatimi i tyre bëhet i parehatshëm.
Edhe mbështetja për Ramën do të kishte më shumë vlerë nëse shoqërohej me argumente dhe kërkesë për sqarim. PS-ja nuk mund të kërkojë besim për demokracinë e vendit, ndërsa brenda vetes e trajton mendimin ndryshe si rrezik për karrierën.
Partia ka histori, anëtarësi dhe përgjegjësi përtej fatit të një drejtuesi. Detyra e saj është t’i mbajë institucionet përgjegjëse edhe kur pyetjet prekin kryetarin. Sot socialistëve nuk u duhet të zgjedhin mes Ramës dhe Veliajt për të kërkuar të vërtetën.
U duhet vetëm të flasin.
Sepse një grup parlamentar që nuk guxon të bëjë pyetje për pushtetin e vet, nesër do ta ketë të vështirë të bindë qytetarët se mund t’i mbrojë ata prej tij.