
Xi Jinping beson se ka arritur një sukses diplomatik të pashembullt, duke organizuar një samit historik me Vladimir Putin dhe Donald Trump në Shenzhen. Ky takim, i zhvilluar në sfondin futuristik të qytetit me teknologji të avancuar, shërben si një demonstrim i qartë i ndikimit në rritje të Kinës në ekonominë dhe politikën globale. Për dekada, rendi botëror është formësuar nga Uashingtoni dhe aleatët perëndimorë, por tani Pekini po pozicionohet në qendër të bisedave që riformësojnë skenën ndërkombëtare, duke treguar se nuk është më thjesht një reagues ndaj vendimeve të të tjerëve.
Megjithatë, ky samit mbart rreziqe të konsiderueshme për Xi-n, pasi ka çështje kyçe që ai nuk dëshiron t’i diskutojë. Së pari, Kina nuk dëshiron që lufta në Ukrainë, tashmë në vitin e katërt, të jetë pjesë e agjendës. Xi përballet me një balancë delikate: ruajtja e marrëdhënies me Putinin, një aleat i rëndësishëm, pa dëmtuar lidhjet me Evropën, një treg thelbësor për eksportet kineze. Ndërsa Pekini pretendon neutralitet dhe bën thirrje për zgjidhje politike, SHBA-ja dhe Evropa e kanë akuzuar Kinën për mbështetje të Rusisë me komponentë ushtarakë dhe blerje energjie, duke ndihmuar ekonominë ruse. Xi dëshiron ta mbajë Putinin afër, por jo aq sa problemet e Rusisë të bëhen probleme të Kinës.
Së dyti, Donald Trump ka shprehur dëshirën për të diskutuar kufizimin e armëve bërthamore. Me skadimin e traktatit New START në shkurt, Uashingtoni është i shqetësuar për zgjerimin e shpejtë të arsenalit bërthamor të Kinës. Trump kërkon përfshirjen e Kinës në një marrëveshje të re, por Pekini refuzon, duke argumentuar se arsenali i tij është dukshëm më i vogël se ai i SHBA-së dhe Rusisë, dhe se ka të drejtë të zhvillojë aftësitë e veta. Kjo çështje mund të dëmtojë ambicien e Xi-së për ta pozicionuar Kinën si një lider global, pasi SHBA-ja mund të argumentojë se ky status kërkon edhe përgjegjësi bërthamore.
Së treti, Xi do të përpiqet të kontrollojë narrativën dhe imazhin e takimit, por do të përballet me dy liderë të paparashikueshëm. Si Trump ashtu edhe Putin kanë agjendat e tyre dhe Presidenti amerikan ka kërcënuar se do të dalë jashtë skenarit. Ekziston rreziku që ata të dominojnë takimin, duke e lënë Xi-n të duket si një mikpritës, jo si arkitekti i një momenti të rëndësishëm diplomatik. Megjithatë, Xi mund ta shfrytëzojë këtë situatë në favor të tij, duke u portretizuar si një lider global i qëndrueshëm, i rrethuar nga dy burra të përfshirë në konflikte të pazgjidhura, duke theksuar rolin e tij si burrë shteti i lartë.
Pavarësisht vëmendjes, rezultatet domethënëse nga ky takim i tre liderëve me agjenda të ndryshme janë të pakta. Megjithatë, fuqia që projekton ky samit është thelbësore për Xi-n, veçanërisht para Kongresit të Partisë Komuniste vitin e ardhshëm, ku ai pritet të sigurojë mandatin e katërt. Kjo ngjarje mund të shërbejë si propagandë e brendshme për të adresuar sfidat e mëdha me të cilat përballet Kina, si kriza e pronave, borxhet e qeverive lokale, ngadalësimi i prodhimit dhe papunësia e të rinjve. Në një kohë të tillë, një foto me Putinin dhe Trumpin mund t’i ofrojë Xi-së dëshmi se “shekulli i poshtërimit” i Kinës ka përfunduar dhe se vendi po formëson rregullat e një epoke të re globale.
Marrë nga BBC News
