Njëzet e dy vjeçarja Neta Portal nuk kishte folur me të atin për gjashtë vjet, pas divorcit të prindërve të saj.
Por kur persona të armatosur të Hamasit hynë në shtëpinë e saj në komunitetin hebre Kfar Aza dhe e qëlluan gjashtë herë, ajo e dinte se ai ishte i vetmi person që mund t’i shpëtonte jetën.
Shimon Portal, një polic, ishte tashmë në një përplasje zjarri në qytetin e afërt të Sderot kur mori mesazhin e parë nga vajza e tij.
Por vrasja në kibuc tashmë kishte filluar.
Ne e takojmë Netën në një spital në Tel Aviv, ku mjekët tani kanë hequr me kujdes çdo plumb – pesë në këmbën e saj të majtë dhe një nga e djathta.
Ajo dridhet ndërsa kujton se si rrëshqiti dhe humbi vetëdijen pasi personat e armatosur hynë në dhomën e sigurt të banorëve dhe hapën zjarr për herë të parë:
“Ata po qëllonin njerëzit. Ata po qëllonin fëmijët. Dhe njerëzit bërtisnin, ‘Ju lutem jo, ju lutem jo’. U përpoqa të zgjohesha sepse nuk doja të vdisja”.
I ulur pranë saj në dhomëzën e saj është i dashuri i saj Santiago – ose Santi – i cili përpiqet të mbajë lotët e tij.
Çifti kishte kaluar katër muaj në Kfar Aza – një vend që ata e cilësojnë si më të bukurin në tokë.
Duart e tyre të ndërlidhura zbardhen ndërsa shtrëngimi i tyre shtrëngohet dhe Neta kujton atë që ndodhi më pas.
“Santi më tha: Neta, të lutem hape dritaren, të lutem kërce. Fillova të hap dritaren dhe pashë 10 ose 15 terroristë”.
Ajo nuk mund ta besonte atë që po shihte.
“Ata po qëndronin në një makinë me një automatik të madh, duke pirë cigare dhe duke qeshur sikur të ishin me pushime”.
Neta thotë se ajo dhe i dashuri i saj kishin frikë të hidheshin, por kur një sulmues hodhi një granatë në dhomë, Santi e kapi dhe ata u hodhën nga dritarja së bashku.
“Terroristët na panë dhe filluan të qëllonin sikur të ishim asgjë”.
Neta u godit edhe me më shumë plumba në këmbë dhe në dorë.
“Santiago më bërtiti: “Të lutem ngrihu – fillo të vraposh. Nëse nuk ngrihesh në këmbë, ne do të vdesim. Ne do të vdesim”.
Santiago arriti ta çonte në një vend të sigurt dy rrugë më larg, ku u fshehën nën një grumbull të madh mbeturinash, duke u përpjekur të qëndronin sa më të qetë.
Ndërsa Santiago përdori në heshtje këmishën e tij për t’u përpjekur të frenonte gjakun që i ikte nga këmbët Neta, ajo arriti t’i dërgonte mesazh babait të saj përsëri.
Gjithashtu në spital dhe i ulur në krah të vajzës së tij, Shimon Portal më tregon se si ishte të merrje atë mesazh.
“Zemra ime ndaloi. Truri im filloi të rrotullohej. Unë isha i çmendur.”
Polici me rroba civile ishte tashmë në rrugën e tij për në Kfar Aza, por kur më në fund mbërriti me makinën e tij pa shenja, persona të armatosur hapën zjarr dhe ai u përgjigj.
Shimon u kthye mbrapsht, ndërsa plumbat e goditën automjetin e tij dhe ai arriti të largohej.
Ai u kompozua dhe më pas u përpoq të bënte një përpjekje të dytë për të shpëtuar vajzën e tij.
Këtë herë, gjithçka ishte e qetë, kështu që ai thirri Netën.
“Papritur, tre fëmijë vrapuan drejt makinës sime, sepse më kishin dëgjuar duke bërtitur në hebraisht. Dhe unë hapa derën. Ata filluan të futen përpara, por dy terroristë dolën nga shtëpitë dhe qëlluan mbi ne.”
Shimon thotë se mundi të arratisej me tre vajzat.
Ai nuk e dinte se ku jetonte vajza e tij, por mori rrugën për në vendndodhjen që ajo e dërgoi.
Pastaj ai e gjeti atë. Ai e futi Netën në pjesën e pasme të makinës së tij dhe së bashku me Santiagon, i cili gjithashtu ishte qëlluar në këmbë, ata shkuan në spitalin më të afërt.
Një ribashkim i babait dhe vajzës në mes të një prej sulmeve më të tmerrshme që pësoi Izraeli.
Tani, në repart, Shimon shikon vajzën e tij, me fustanin e saj të spitalit.
“Vajza ime e bukur. E kam kthyer”.
Por lehtësimi i tij është i mbushur me zemërim dhe trishtim.
“Ajo është një fëmijë i paqes. Ajo beson vetëm në paqe dhe nuk e kupton pse vranë fëmijë të vegjël, pse i dogjën fëmijët e vegjël në kibuc.”
Me Netën dukshëm të lodhur dhe infermieren e saj që dërgon veten për të marrë më shumë ilaçe kundër dhimbjeve, unë e pyes Netën se si mendon se qeveria izraelite duhet t’i përgjigjet masakrës së komunitetit të saj dhe mizorive të tjera.
Në këtë pikë, shqetësimi i saj i luhatshëm kthehet në zemërim të thellë.
“Ju doni të vërtetën? Unë nuk e dua më Hamasin në jetën time. Ne duhet t’i shkatërrojmë ata një nga një. Ne duhet të jemi të fortë.”
Pra, çfarë saktësisht duhet të bëjë ushtria?
“Ushtria duhet të jetë brenda Gazës”, thotë Neta. “Ata duhet të vrasin një terrorist pas një terroristi pas një terroristi. Unë dua paqe me gjithë zemër, por mendoj se nuk do të jetë paqe.”
Ajo merr frymë.