Pas vitesh me buxhete ushtarake në rritje, shpenzime urgjente për Ukrainën dhe aksione mbrojtjeje në ngjitje, shtytja e riarmatimit të Evropës tani duhet të provojë se mund t’i shndërrojë qindra miliarda euro në armë, fabrika dhe kapacitete ushtarake të përdorshme. Pyetja për investitorët nuk duket më të jetë ajo e kërkesës për mbrojtje apo ambicies politike, por nëse vlerësimet kanë tejkaluar aftësinë e industrisë për të ekzekutuar.
Ky test po bëhet më kritik përpara Samitit të NATO-s javën e ardhshme në Ankara, Turqi, ku liderët do të rishikojnë progresin që nga samiti i vitit të kaluar dhe do të përcaktojnë një udhërrëfyes për përmbushjen e objektivave të reja të shpenzimeve. Megjithatë, rruga nga buxhetet më të larta te armët e dorëzuara po dëshmohet e pabarabartë. Vonesat në prokurime, programet kombëtare të fragmentuara, mungesa e fuqisë punëtore dhe zinxhirët e furnizimit të tendosur po ngrenë dyshime se sa shpejt Evropa mund të rindërtojë një bazë industriale të zbrazur nga dekada të shpenzimeve të ulëta për mbrojtjen.
Presioni po rritet nga të dyja anët e Atlantikut. Aleatët e NATO-s ranë dakord për një rritje dramatike të shpenzimeve të mbrojtjes në samitin e vitit të kaluar, duke reflektuar shqetësimin në rritje se Evropa nuk mund të jetojë më nën mbrojtjen e SHBA-së. Presioni u intensifikua kur Sekretari Amerikan i Luftës, Pete Hegseth, njoftoi një rishikim të forcave amerikane në Evropë dhe paralajmëroi se aleatët që nuk përmbushin angazhimet e shpenzimeve mund të përballen me pasoja. Ky zhvillim ka përshpejtuar njohjen e Evropës se
Marrë nga CNBC