Sot, më 27 tetor, u hapën qendrat e votimit në Izrael, në zgjedhjet që mund t’i japin fund sundimit dhjetëvjeçar të Benjamin Netanyahut, pa çuar domosdoshmërisht në një ndryshim qeverie.
Izraelitët po shkojnë drejt qendrave të votimit pas tre vitesh lufte, operacionesh ushtarake të njëpasnjëshme dhe një krize të thellë të brendshme që filloi me sulmin e Hamasit më 7 tetor 2023.
Sondazhet e fundit parazgjedhore i dhanë epërsinë ish-shefit të shtabit të Forcave të Mbrojtjes Izraelite, Gandhi Eisenkot, por epërsia nuk do të thotë automatikisht se ai do të jetë në gjendje të formojë një qeveri. Netanyahu, pavarësisht rënies së tij të ndjeshme, mban një bazë të fortë elektorale dhe, mbi të gjitha, një rrjet aleancash politike që i lejon atij të pretendojë vendin e tij në pushtet, edhe nëse Likud nuk del si partia kryesore.
Netanyahu po kërkon një mandat tjetër, duke u përballur me një kundërshtar që e njeh sistemin e sigurisë kombëtare izraelite më mirë se shumë të tjerë. Eisenkot ka arritur të mbledhë një pjesë të konsiderueshme të votuesve që duan një ndryshim lidershipi pa një rishikim rrënjësor të strategjisë së sigurisë së vendit.
Ngritja e tij nuk pasqyron një zhvendosje të përgjithshme në shoqërinë izraelite drejt së majtës. Përkundrazi, kjo pasqyron përpjekjen për të kërkuar një formë të ndryshme qeverisjeje, me figura që vijnë nga e njëjta botë ushtarake dhe politike që ka formësuar politikën izraelite për dekada të tëra.
Pikërisht kjo veçori shpjegon pse sondazhet e opinionit tregojnë një përballje zgjedhore me një fitues të mundshëm, por pa një rezultat të dukshëm qeveritar. Partia e Eisenkotit mund të dalë e para, Likud mund të mbajë një bazë elektorale veçanërisht elastike, por asnjëri nga dy kampet kryesore politike nuk ka, sipas shumicës së masave, 61 vendet e nevojshme për një shumicë absolute në Knessetin me 120 anëtarë.
Kështu, Izraeli rrezikon të përballet me një bllokim politik të njohur, por këtë herë me interesa rajonale dhe ndërkombëtare dukshëm më të mëdha.