Velipoja sot nuk vjen si një kartolinë vere, as si një premtim pushimesh të zhurmshme. Ajo vjen përmes një fotogalerie të shpërndarë në rrjetet sociale nga Edi Rama, si një bekim i hirshëm fëmijësh, si një paralajmërim drite që çel stinën e re.
Nuk është deti ai që flet i pari. Janë zërat e vegjël që e zgjojnë horizontin. Janë hapat e shkujdesur mbi rërë, duart që kapen, vrapi i çlirët që i jep bregut një frymëmarrje tjetër. Velipoja nuk prezantohet me valë të larta, por me hare; jo me shezlongë, por me buzëqeshje.
Në këtë galeri çastesh, fëmijët bëhen lajmëtarë të stinës së ngjyrave. Ata e shpallin ardhjen e pranverës pa fjalime, pa ceremoni, vetëm me lojë. Rëra bëhet skenë e pafajësisë, ndërsa deti – një sfond i qetë që bekon çdo hap të tyre.
Prindërit, në këtë 1 mars, lëshojnë për pak peshën e kohës. Ata bëhen fëmijë mes fëmijëve, duke rikthyer në kujtesë një dritë të hershme që shpesh e mbulojnë ditët e ngarkuara. Ka diçka thellësisht njerëzore në këtë kthim: një rikthim te thjeshtësia, te loja, te gëzimi pa arsye.
Velipoja, në këtë pamje, nuk është thjesht një plazh. Është një prag stine. Një hapësirë ku dimri tërhiqet pa zhurmë dhe pranvera hyn me këmbët zbathur. Është vendi ku dashuria për natyrën, për familjen, për çastin e jetuar pa ngut, merr formë konkrete.
Kështu lajmërohet stina e pushimeve dhe e relaksimit: jo me kalendarë turistikë, por me një galeri fëmijësh që qeshin. Sepse ndonjëherë, ndryshimi i stinëve nuk matet me temperaturë, por me dritën që rritet në sytë e atyre që luajnë nën qiellin e hapur të Velipojës.
Albert Vataj