Massimario i Gjykatës së Lartë italiane, zyra që mbledh në një dokument të vetëm mendimet kryesore të doktrinës kushtetuese mbi këta juristë ka “hedhur poshtë” si dekretin e sigurisë ashtu edhe atë mbi projektin e Shqipërisë. Massimario ka mbledhur dyshime dhe paqartësi të shumta në 129 faqe në të cilat analizon dispozitat individuale të përfshira në dekret.
Sa i përket projektit të Shqipërisë, siç parashikohet thelbi është mungesa e uniformitetit midis ligjeve evropiane dhe ndërkombëtare dhe këtyre dispozitave, si dhe përputhshmëria e tyre me Kushtetutën tonë. Massimario i përmbledh ato në 48 faqe, duke filluar nga analiza e ligjit që shndërroi dekretin që transformoi mjediset e Shëngjinit dhe Gjadërit nga qendra për azilkërkues që nuk hynë kurrë në Itali në vende ndalimi për migrantë “të parregullt”.
Pikërisht për të drejtën e azilit, “sistemi i përbashkët evropian i azilit ka një dimension jashtëzakonisht territorial” për këtë arsye aplikimi për mbrojtje në territorin e një vendi të tretë (Shqipërisë) do të krijonte diskriminim, duke zvogëluar mbrojtjet e ofruara nga direktivat e BE-së.
Duke folur në përgjithësi për “migrantët”, rregullat mbi qendrat në Shqipëri nuk specifikojnë se cilat kategori të të huajve janë të transferueshëm përtej Adriatikut, nuk japin arsye me shkrim dhe parakushtet e nevojshme, duke hapur kështu, sipas Massimario-s, kritere të diskrecionit administrativ.
Liri personale “të paprekshme”, sepse kur arsyet e ndalimit në qendrat në Shqipëri, personi që është ndaluar atje nuk ka mundësinë të kthehet për të lëvizur lirisht brenda territorit të shtetit ku është ndaluar (Itali), duke qenë në Shqipëri.