Në diplomaci, rëndësi kanë edhe takimet që nuk zhvillohen. Vizita në Tiranë e senatorëve amerikanë Jeanne Shaheen dhe Dick Durbin, të shoqëruar nga ambasadori Eric Wendt, ka një mungesë që tërheq vëmendjen: Sali Berishën. Amerikanët takuan përfaqësues të Partisë Demokratike, por jo kryetarin e saj. Kjo është politikisht domethënëse, edhe pse raportimet për vizitën nuk japin një shpjegim zyrtar për mungesën e takimit.
Prania e Jorida Tabakut, Oerd Bylykbashit dhe Ivi Kasos tregon se komunikimi me PD-në ekziston. Prandaj kjo vizitë vështirë se mund të paraqitet si mbyllje e derës për opozitën. Përkundrazi, krijon përshtypjen e një dallimi të qëllimshëm mes marrëdhënies me partinë dhe marrëdhënies me drejtuesin e saj. Ky është një interpretim politik i përzgjedhjes së bashkëbiseduesve, jo një qëndrim zyrtar amerikan i shpallur publikisht.
Pyetja që rëndon mbi Berishën është e drejtpërdrejtë: përse deputetët e partisë së tij mund të jenë në tryezë, ndërsa ai mbetet jashtë saj?
Një kryetar partie mund të ketë mbështetjen e strukturave, të mbushë sallat e mbledhjeve dhe të kontrollojë vendimmarrjen e brendshme. Por marrëdhëniet ndërkombëtare kërkojnë besueshmëri që nuk sigurohet vetëm me votën e militantëve. Për një opozitë që kërkon të qeverisë, aftësia e liderit për të komunikuar me partnerin kryesor strategjik është çështje me peshë.
Në këtë panoramë, vëmendje të veçantë merr edhe takimi me Marjana Koçekun, të cilën raportimet e paraqesin si deputete të pavarur pas largimit nga Partia Socialiste. Në kontaktet e delegacionit përfshihet edhe Agron Shehaj, ndërsa vizita te drejtuesit e SPAK-ut dhe BKH-së e vendos drejtësinë në qendër të axhendës.
Pse u takua Koçeku? Pa një shpjegim nga organizatorët, nuk mund të përcaktohet motivi. Megjithatë, një lexim i arsyeshëm është se amerikanët kërkojnë të dëgjojnë edhe zëra jashtë strukturave të dy partive kryesore. Një deputete e larguar nga shumica mund të ofrojë një këndvështrim tjetër mbi qeverisjen, funksionimin e parlamentit dhe hapësirën për mendimin ndryshe.
Takimi nuk përbën automatikisht mbështetje amerikane për projektin e saj politik. Por i jep dukshmëri dhe tregon se pesha e një bashkëbiseduesi nuk matet vetëm me numrin e deputetëve që ka pas vetes.
Këtu lind edhe kontrasti më i fortë i kësaj vizite: një deputete e pavarur gjen hapësirë për komunikim, ndërsa drejtuesi i forcës kryesore opozitare nuk figuron mes të takuarve. Për Berishën, ky është një problem politik që meriton përgjigje, jo thjesht një episod protokollar që mund të kalohet me heshtje.
Edhe mazhoranca duhet ta lexojë me kujdes këtë tablo. Dëgjimi i opozitës dhe i zërave të larguar nga PS-ja nuk i jep qeverisë arsye ta konsiderojë marrëdhënien me amerikanët si miratim të pakushtëzuar të qeverisjes. Po kështu, mbështetja për drejtësinë nuk duhet përvetësuar nga asnjë parti si mbështetje kundër kundërshtarit.
Për PD-në mbetet pyetja thelbësore: a po e ndihmon drejtimi i Berishës të zgjerojë besimin dhe partneritetet, apo po e detyron partinë të mbajë mbi shpinë edhe koston e marrëdhënieve të tij të vështira?