Në seancën e nisur të enjten dhe të përfunduar pas mesnate, Parlamenti miratoi ndarjen e re territoriale me 85 vota. Pro votuan edhe Elisa Spiropali dhe Erion Braçe, dy nga zërat që kishin kundërshtuar publikisht projektin. Pikërisht këtu qëndron humbja e tyre politike: kundërshtimin e shprehën me fjalë, ndërsa miratimin e dhanë me votë.
Rama mori votat. Spiropali dhe Braçe morën përgjegjësinë për të shpjeguar pse publiku duhet t’u besojë përsëri.
Sepse kurajoja politike nuk matet me zërin që ngre në televizion apo me fjalimin që mban në Parlament. Matet në çastin kur bindja përplaset me interesin personal, me disiplinën partiake dhe me rrezikun e humbjes së mbështetjes së kryetarit. Aty provohet nëse parimet janë bindje apo dekor për daljet publike.
Spiropali kishte deklaruar në Kuvend se reforma territoriale nuk ishte një reformë, duke ngritur çështjen e kompetencave, financave dhe decentralizimit. Ky ishte një kundërshtim që kërkonte përgjigje konkrete. Por vota e saj pro e la publikun përballë një pyetjeje të thjeshtë: çfarë ndryshoi nga fjalimi deri te ngritja e kartonit? Apo çfarë pazari bëri ajo në mesnatë? Se nuk mund t’i ndryshojë njeriu bindjet në një minutë!
Nëse ndryshoi projekti, le ta tregojë. Nëse mori garanci, le t’i bëjë publike. Nëse ndryshoi bindje, le ta argumentojë. Por nëse ndryshoi vetëm gatishmëria për t’i qëndruar përballë Ramës, atëherë problemi është besueshmëria e saj.
Për këdo që e shihte Spiropalin si një alternativë të mundshme brenda PS-së, ky votim është një goditje e rëndë. Nuk mund të kërkosh një parti ku deputeti të ketë personalitet dhe pastaj, në momentin vendimtar, ta dorëzosh qëndrimin tënd te vullneti i kryetarit.
Një alternativë politike kërkon qëndrueshmëri.
Edhe për Erion Braçen, pyetja është po aq e drejtpërdrejtë. Sipas raportimeve, ai konfirmoi se Rama e kishte paralajmëruar për përjashtim nga grupi parlamentar nëse votonte kundër. Në fund, Braçe votoi pro. Ky është kontrasti që kërkon shpjegim, përtej çdo fjalimi për parimet.
Përjashtimi nga grupi mund të jetë kosto politike. Por tërheqja nga një qëndrim i shpallur si parim ka një kosto tjetër: humbjen e besimit. Dhe kjo e dyta nuk riparohet me një intervistë të zemëruar.
Braçe tha pas votimit se do ta shpjegonte pse votoi pro. Publiku ka të drejtë ta dëgjojë atë shpjegim. Por barra është mbi të: duhet të tregojë çfarë arsyeje e bëri të miratonte atë që kishte kundërshtuar.
Ky episod nxjerr në pah edhe mënyrën se si funksionon pushteti brenda PS-së. Kur kundërshtimit i vihet përballë kërcënimi i përjashtimit, hapësira e debatit ngushtohet deri te bindja ndaj kryetarit. Deputeti mund të flasë gjatë, por në fund prej tij kërkohet një karton në ngjyrën e duhur.
Spiropali dhe Braçe kishin mundësinë të dëshmonin se brenda PS-së ekziston një kufi që pushteti i kryetarit nuk e kapërcen dot: bindja e deputetit. Me votën e tyre, e dobësuan pikërisht këtë shpresë.
Nuk u kërkohej të rrëzonin qeverinë. U kërkohej t’i qëndronin asaj që vetë kishin thënë.
Prandaj, pas kësaj nate, çdo kundërshtim i ri i tyre do të përballet me të njëjtën pyetje: a do t’i qëndroni deri në votë, apo do të tërhiqeni sapo Rama t’ju tregojë derën?
Rama fitoi votimin. Spiropali dhe Braçe vunë në pikëpyetje fjalën e tyre. Dhe për një politikan që pretendon të përfaqësojë parime, fjala e pabesueshme është humbja më e rëndë.
