Irani ka vazhduar të dërgojë sasi të mëdha nafte bruto në Kinë përmes Ngushticës së Hormuzit, pavarësisht se lufta mes SHBA-Izraelit dhe Iranit ka rrezikuar furnizimet më të gjera nëpërmjet kësaj rruge ujore kritike. Që nga fillimi i luftës më 28 shkurt, Irani ka dërguar të paktën 11.7 milionë fuçi nafte bruto përmes Ngushticës së Hormuzit, të gjitha drejt Kinës, sipas Samir Madani, bashkëthemelues i TankerTrackers. Kjo firmë monitoron lëvizjet e anijeve me imazhe satelitore, duke zbuluar edhe ato që fiksin sistemet e tyre të gjurmimit, një praktikë e shpeshtë pasi Teherani kërcënoi të sulmonte çdo anije që kalonte.
Të dhënat nga Kpler, një ofrues i të dhënave të inteligjencës së transportit detar, vlerësojnë se rreth 12 milionë fuçi nafte bruto kanë kaluar nëpër ngushticë që nga fillimi i konfliktit. Duke pasur parasysh se Kina ka qenë blerësi kryesor i naftës iraniane vitet e fundit, një pjesë e konsiderueshme e këtyre fuçive ka të ngjarë të shkojë atje, megjithëse konfirmimi i destinacionit final është bërë gjithnjë e më sfidues. Ngushtica e Hormuzit, një rrugë ujore e ngushtë thelbësore për transportin e rreth një të pestës së naftës dhe gazit botëror, ka parë një ngadalësim drastik të trafikut detar, me anijet-cisternë që shmangin kryesisht këtë zonë të rrethuar.
Më pak se dy javë pas fillimit të luftës, dhjetë anije në ose pranë Ngushticës së Hormuzit u sulmuan nga Teherani, duke shkaktuar vdekjen e të paktën shtatë detarëve, sipas Organizatës Ndërkombëtare Detare. Një zëdhënës i Ministrisë së Punëve të Jashtme të Iranit theksoi se anijet-cisternë që kalojnë nëpër ngushticë “duhet të jenë shumë të kujdesshme”. Ndërkohë, Presidenti i SHBA-së, Donald Trump, i tha Fox News se anijet e bllokuara pranë kalimit duhet të “tregojnë guxim” dhe të kalojnë, duke pretenduar se Irani “nuk ka Marinë” dhe se “të gjitha anijet e tyre janë fundosur”.
Terminali i ishullit Kharg, rreth 15 milje larg bregut të Iranit kontinental, ka qenë prej kohësh objekti kryesor i eksportit të naftës së vendit, duke trajtuar rreth 90% të eksporteve të tij bruto para se anijet-cisternë të kalonin nëpër Ngushticën e Hormuzit. Tani, Irani ka rifilluar gjithashtu ngarkimin e anijeve-cisternë në terminalin e naftës dhe gazit Jask përgjatë Gjirit të Omanit, në jug të Ngushticës së Hormuzit, gjë që mund të shtojë kapacitet shtesë për dërgesat e naftës bruto. Një anije iraniane po ngarkonte 2 milionë fuçi nafte bruto në Jask, vetëm ngarkimi i pestë i tillë atje në pesë vitet e fundit, sipas TankerTrackers.
Ky aktivitet i ripërtërirë në Jask sinjalizon se Teherani po eksploron alternativa ndaj Ngushticës së Hormuzit, megjithëse shkalla në të cilën mund të shërbejë si një rrugë e qëndrueshme për dërgesat mbetet e pasigurt. Objekti i naftës Jask, i vetmi dalje eksporti i naftës bruto i Iranit në Detin e Omanit që anashkalon plotësisht Ngushticën e Hormuzit, është përdorur rrallë pasi duket shumë më pak efikas. Ngarkimi i një anijeje-cisternë të madhe (VLCC) mund të zgjasë deri në 10 ditë në Jask, krahasuar me një ose dy ditë në ishullin Kharg, duke e bërë atë më shumë një vlerë propagandistike sesa një avantazh logjistik. Ndërsa Teherani vazhdon të eksportojë në Kinë, dërgesat prej rreth 1.22 milionë fuçi në ditë (mbd) ishin dukshëm më të ulëta se nivelet para shpërthimit të luftës.
Në shkurt, Irani eksportoi 2.16 mbd, niveli më i lartë që nga korriku 2018, të gjitha drejt Kinës, pasi Pekini grumbulloi rezerva për të zbutur rrezikun potencial të furnizimit me energji. Kina ka ndërtuar rezerva të mëdha nafte, duke akumuluar rreth 1.2 miliardë fuçi inventar deri në janar, të cilat mund të plotësojnë kërkesën për 3 deri në 4 muaj. Kjo grumbullim mori urgjencë të re këtë vit pasi Presidenti Trump shënjestroi dy nga burimet më kritike të furnizimit të Pekinit, Venezuelën dhe Iranin, me vrasjen e liderëve të tyre. Lufta në Lindjen e Mesme ka treguar pak shenja zbutjeje, duke mbajtur tensionet rreth Ngushticës së Hormuzit të larta dhe tregjet globale të energjisë në ankth. Çmimet e naftës u rritën në gati 120 dollarë për fuçi të hënën, nivele të papara në katër vjet, përpara se të binin në rreth 84.9 dollarë për fuçi për naftën bruto WTI të SHBA-së dhe 88.9 dollarë për fuçi për Brentin global.
Marrë nga CNBC