Mbi të gjithë trupat “e fshikulluar nga dhuna”, “të kryqëzuar nga dhimbja”, “të braktisur në mjerim”, përmes Shndërrimit Krishti rrezaton parapërgatitjen e dritës së Pashkëve, “ngjarje vdekjeje e ringjalljeje, errësire dhe drite të re”. Kështu e komentoi Leoni XIV, para lutjes së Engjëllit të Zot, sot, 1 mars, Ungjillin e dielës së dytë e Kreshmëve, në të cilin Mateu ungjilltar (17,1-9) rrëfen episodin e Jezusit që u tregon lavdinë e tij hyjnore në Malin Tabor dishepujve të tij Pjetri, Jakobi dhe Gjoni.
Ndërsa e keqja e redukton mishin tonë në mall shkëmbimi ose në masë anonime, i njëjti mish shkëlqen me lavdinë e Zotit.
Shkëlqimi njerëzor i Zoti
Duke folur nga dritarja e studios së tij të Pallatit Apostolik për besimtarët e pranishëm në Sheshin e Shën Pjetrit, në Vatikan, në një ditë të zymtë dimrore dhe për ata që e ndiqnin përmes medias, Papa vuri në dukje zemrën e historisë së Ungjillit, kur Shpirti Shenjt e mbështjell Jezusin me një “re të ndritshme” – me fytyrë “si dielli” dhe me veshjet “e bardha si drita” – duke i lejuar dishepujt të admirojnë “shkëlqimin njerëzor” të Jezu Krishtit Zot.
Pjetri, Jakobi dhe Gjoni sodisin një lavdi të përvuajtur, e cila nuk ndiqet si një shfaqje për turmat, por si një besim solemn.
Kundër dëshpërimit e vetmisë
Duke u nisur nga ky gjest, Jezusi i shndërron “plagët e historisë” dhe “duke ndriçuar mendjet dhe zemrat tona”, zbulon me zbulesën e tij “një surprizë shpëtimi”.
A mbetemi të magjepsur? A gjen fytyra e vërtetë e Zotit tek ne një shikim mrekullie dhe dashurie?
Këto janë pyetjet e Ipeshkvit të Romës, i cili reflekton mbi mënyrën se si Hyji Atë i përgjigjet “dëshpërimit të ateizmit” me dhuratën e Birit të tij Jezus; si na shpengon Shpirti Shenjt nga “vetmia agnostike” me ofertën e një “bashkimi të përjetshëm” të jetës dhe të hirit; dhe si, përballë “fesë së ligësht” është kumtimi i ringjalljes së ardhshme.
Kohë heshtjeje dhe kthese
Të gjitha këto, theksoi, Dishepujt i panë në shkëlqimin e Krishtit, por “për ta kuptuar duhet kohë”: kohë “heshtjeje”, për ta dëgjuar Fjalën, dhe kohë “kthese” për të shijuar shoqërinë e Zotit.
Ndërsa i përjetojmë të gjitha këto gjatë Kreshmëve, t’i kërkojmë Marisë, Mësueses së lutjes dhe Yllit të mëngjesit, t’i ruajë në fe hapat tonë!
R.SH. / Vatikan