Irani është një rast i veçantë në botën myslimane. Në shumicën e vendeve të botës islame mbizotëron besimi sunit, 92% e iranianëve janë shiitë imami dhe presin kthimin e “Mesias” Mahdi. Kjo e bën vendin qendrën më të madhe të shiizmit në botë.
Dy rrymat lindën pas vdekjes së Muhamedit në vitin 632 pas Krishtit, kur komuniteti u nda midis ndjekësve të vjehrrit të Profetit, Ebu Bekrit (sunitë) dhe atyre që mbështetën imamët pasardhës të Ali ibn Ebi Talibit, kushëririt dhe dhëndrit të Muhamedit. Shiizmi do të thotë “ndjekës të Aliut” dhe sipas këtij besimi, Imami i dymbëdhjetë, i njohur si Mahdiu (“I Udhëzuari i Drejtë”), është fshehur me vullnet hyjnor dhe një ditë do të rikthehet për të vendosur drejtësinë dhe paqen në botë.
Kushtetuta e Republikës Islamike të Iranit njeh edhe disa pakica fetare monoteiste, si krishterimin, judaizmin dhe zoroastrizmin. Midis këtyre, e vetmja e asimiluar është Zoroastrianizmi, një nga fetë më të vjetra në Azi. I themeluar mbi mësimet e mistikut Zoroaster, i cili jetoi në Persi midis shekujve 11 dhe 7 para Krishtit, Zoroastrianizmi nderon Ahura Mazdën dhe bazohet në dualitetin e së Mirës dhe të Keqes, duke mësuar se ata që zgjedhin të Mirën do të marrin shpëtimin e përjetshëm.
