Gjiri Arabik mbetet rajoni me përqendrimin më të lartë të burimeve energjetike në planet, një paradoks që ka mbështetur dhe sfiduar këtë zonë për dekada. Kjo është arsyeja kryesore pse lufta atje përbën një kërcënim të madh për rritjen ekonomike globale. Edhe pse kontributi i drejtpërdrejtë i naftës në PBB-në botërore është ulur ndjeshëm që nga viti 1976, ndërprerjet në furnizimin me hidrokarbure nga Gjiri kanë ende një rëndësi të jashtëzakonshme sot.
Kjo rëndësi vjen nga dy arsye kryesore. Së pari, nuk bëhet fjalë vetëm për naftën, por edhe për plehra, plastikë dhe materiale të përbëra, të gjitha të derivuara nga gazi dhe nafta, burimi më i madh i të cilave është pikërisht Gjiri Arabik. Së dyti, shumica e këtyre hidrokarbureve duhet të kalojnë përmes ngushticës së Hormuzit, një korridor i ngushtë detar i kufizuar nga Irani, duke ngritur pikëpyetje serioze mbi sigurinë e furnizimit në të ardhmen.
Një tjetër shqetësim madhor është aftësia për të nxjerrë këto burime. Lajmi për mbylljen e objektit Ras Laffan në Katar, terminali më i madh i gazit në botë i lidhur me fushën gjigante North Field, shkaktoi një rritje prej 50% të çmimeve të gazit. Katari është një furnizues kyç i gazit natyror të lëngshëm (LNG), veçanërisht për Azinë dhe, në të ardhmen, për vende si Mbretëria e Bashkuar. Mbyllja e Ras Laffan dhe pasiguria e kalimit të tankerëve përmes Hormuzit krijojnë një pasiguri masive mbi furnizimin. Ndikimi në ekonominë e Mbretërisë së Bashkuar dhe Evropës mbetet i paqartë, por rreziku i një tjetër shoku të çmimeve të energjisë është real, duke kërkuar vëmendje të madhe ndaj ngjarjeve në Gjirin Arabik.
Marrë nga Sky News