Nga Albert Vataj
Kjo fotografi rrëqethëse dhe e rrallë paraqet trupin e pajetë të komandantit legjendar të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, Adem Jashari, menjëherë pas epopesë së lavdishme dhe të përgjakshme të Prekazit, më 7 mars 1998. Ajo është më shumë se një dëshmi vizuale, është ikona e një sakrifice që u bë themel i lirisë së Kosovës.
I veshur me uniformë ushtarake dhe i gjakosur, Jashari shtrihet i rënë, por me fytyrë të qetë dhe të patrembur. Në kraharorin e tij është vendosur një numër identifikimi (“26”) nga forcat serbe, si pjesë e dokumentimit të trupave të rënë gjatë ofensivës së ashpër kundër familjes Jashari. Në këndin e poshtëm të pamjes lexohet qartë data: 7 mars 1998, një ditë që shënoi jo vetëm humbjen fizike të një familjeje, por fillimin e një lufte të pamëshirshme për liri dhe dinjitet.
Adem Jashari, së bashku me 58 anëtarë të familjes së tij, përfshirë fëmijë, gra dhe të moshuar, zgjodhi të mos dorëzohej përballë ushtrisë serbe. Ai luftoi deri në frymën e fundit, në një akt që do të shndërrohej në emblemë të qëndresës shqiptare, në një arketip të heroizmit modern që frymëzon breza të tërë.
Kjo fotografi, që prej pak kohësh ka filluar të qarkullojë në rrjet, nuk është thjesht një fragment i së kaluarës, ajo është kujtesa e ngulitur në mish dhe dhimbje, ikona e përjetshme e qëndresës kombëtare, dhe një thirrje që liria nuk falet, fitohet.
Në përdorim memorial, kjo pamje duhet të shërbejë jo për të tronditur, por për të ndriçuar një të vërtetë historike: se populli shqiptar e fitoi lirinë me gjakun e më të mirëve, me dinjitetin e atyre që refuzuan të jetonin të përkulur. Adem Jashari nuk ishte vetëm një komandant – ai ishte një ide e gjallë që vazhdon të jetojë përtej vdekjes.